Pierwsza na polskim rynku biograficzna opowieść o genialnym i kontrowersyjnym Sergu Gainsbourgu (1928-1991) – francuskim kompozytorze i piosenkarzu, aktorze, scenarzyście i reżyserze, który stał się siłą sprawczą i głównym prowokatorem rewolucji seksualnej w swoich czasach.

W 1969 roku napisał piosenkę, która stała się jednym z największych światowych przebojów w historii. Utwór „Je t'aime... moi non plus (Kocham Cię, ja też nie…) zamiast z Brigitte Bardot, dla której był przeznaczony, Gainsbourg zaśpiewał ze swoją ówczesną kochanką, piosenkarką Jane Birkin. Tekst i wykonanie wywołały liczne kontrowersje, głównie ze względu na pojawiające się w nim podteksty seksualne, a także sposób interpretacji (m.in. westchnienia Birkin w miłosnym uniesieniu, symulujące odgłosy kobiecego orgazmu). Utwór został uznany za skandaliczny. Zabroniono jego emisji w Hiszpanii, Islandii, Jugosławii, Szwecji, Włoszech i Wielkiej Brytanii. Do dzisiaj, zarówno życie Gainsburga jak i sama piosenka wywołują wielkie emocje, u niektórych: rumieńce wstydu i zażenowania, u innych: zachwyt i oczarowanie.


fragment:

Kocham cię,
ja też nie
Kiedy w roku 1991 Serge zapewnił sobie miejsce w nowym wydaniu francuskiej encyklopedii Larousse, wciśnięty między malarza Thomasa Gainsborougha a poetycką Wiedzę radosną Nietzschego*, piosenką, którą redaktorzy uznali za reprezentatywną dla całej jego twórczości, była Je t’aime, moi non plus w duecie z Jane Birkin. Wydanie na singlu w 1969 roku wywołało wyrażone we wszystkich językach świata oburzenie, co najmniej jedną ekskomunikę, niepoliczalne nieplanowane ciąże i sprzedaż ponad sześciu milionów egzemplarzy na całym świecie. O ile spowita oparami, niby-klasyczna melodia miała korzenie w utworze instrumentalnym, którzy Serge napisał do filmu Les coeurs verts z 1967 roku, o tyle tytuł, jak twierdził, został zainspirowany słowami Salvadora Dalego: „Picasso jest Hisz.......
więcej