muzycy:
Henry Threadgill: alto sax, flute
Liberty Ellman: acoustic guitar
Tarik Benbrahm: oud
Jose Davila: tuba
Dana Leong: cello
Dafnis Prieto: drums

Jazz & Classics:
(. . .) Nagranie niemal w tym samym czasie płyt dwóch różnych osobowo i instrumentalnie formacji można odebrać jako sygnał, że zainteresowania Threadgilla zaczynają przybierać nieco inny kierunek niż to miało miejsce w Make A Moove. Podstawy daje do tego również zawartośc muzyczna obydwu albumów. „Everybodys Mouth’s A Book” to płyta osadzona silnie w w brzmieniach elektrycznych, rozgrywająca się na bazie dość intensywnie zaprojektowanej pracy perkusji, której brzmienie decyduje o sile rytmiki całej propozycji muzycznej lidera. Napięcia osiągane na linii sekcja rytmiczna – instrumenty solowe rozładowywane zostają natomiast poprzez szeroko prowadzony, przestrzenny akompaniamentem gitary i wibrafonu. Utrzymana jest tu również znana z wcześniejszych pozycji, a będąca niemal znakiem firmowym twórczości Threadgilla skomplikowana formuła kompozytorska, wykorzystująca frazy nieregularne, płynnie przechodzące jedna w drugą, dające w efekcie wrażenie, bardzo zagęszczonej narracji. Pamiętajmy też, że Threadgill, w swojej muzyce odwołuje się bardzo wyraźnie do idei zakomponowania niemal całej przestrzeni dźwiękowej, w istocie nie pozostawiając muzykom nazbyt wiele miejsca na własne rozwiązania formalne. Tym bardziej jest to niewiarygodne, że całość muzyki saksofonisty wydaje się niezmiernie swobodna i wręcz nakazująca jak najwięcej improwizować.

W Zooid podjęte idee formalne, konstrukcyjne i koncepcyjne sprawiają wrażenie jeśli nie tych samych to przynajmniej zbliżonych. Natomiast zmiana szaty instrumentalnej i organizacji przestrzeni muzycznej powoduje, ze odbiór zagranej przez zespół muzyki zmienia się, w moim odczuciu dość znaczenie. Przede wszystkim mamy tu całkowicie akustyczny wymiar brzmieniowy, przez co całość muzyki sprawia wrażenie większej otwartości i spójności sonorystycznej. Owa szata dźwiękowa, w której w sekcji rytmicznej współbrzmią tuba, wiolonczela i perkusja, a „z przodu” gitara oud, .......
więcej