Woman's Hour bezkompromisowo angażują się w to, co jest niekonwencjonalne. Dla nich, muzyka jest nie tylko czymś do nucenia, ale również szczerą i artystyczną propozycją.


Woman's Hour nie jest typowym zespołem. Wskazuje na to po pierwsze nazwa tego londyńskiego kwartetu, która została zaczerpnięta od nazwy programu radia BBC 4, skupiającego się na wiadomościach dla kobiet, po drugie - monochromatyczne grafiki, przygotowane we współpracy z artystami Oliverem Chanarinem i Adamem Broombergiem.

Przedstawiana przez nich gra cieni, idealnie współgra z wielobarwną, pełną mocy muzyką. Debiutancki album Conversations, przynosi skomplikowaną budowę i intymność muzyki The xx, połączoną z blaskiem letniego indie-popu.

W pewnym sensie czujemy się, jakbyśmy byli dziwni – tłumaczy podejście do strony wizualnej, wykonawstwa i komponowania frontmanka Fiona Burgess. Ważne jest, że robimy to w cztery osoby, ale nie czujemy się częścią większego kolektywu. Rzeczywiście, ich podejście do muzyki i sztuki, bardziej przypomina twórczość Throbbing Gristle, Yoko Ono czy Factory Floor, niż większości tegorocznych nadziei sceny indie. Ich muzyka jest niezwykle osobliwa i ma swój wyjątkowy cel.

Kiedy w 2013 roku grupa opublikowała w sieci singiel Our Love Has No Rhythm, blogi eksplodowały. Częściowo ze względu na monochromatyczny teledysk, przedstawiający zbliżenia twarzy Fiony, ale także ze względu na wyjątkową okładkę singla. Użyliśmy obrazów z podręczników – mówi Fiona. Różnych, z rodzaju „Jak coś zrobić...” . Od „Jak wytresować chihuahua” , do „Jak upaść, by się nie skrzywdzić”. Podoba nam się pomysł połączenie dbania o siebie od strony fizycznej, z muzyką, która nie jest tak bezpośrednia.

Być może przesłanie muzyki Woman's Hour's nie jest oczywiste, ale są w nim niuanse, które można także dostrzec w dzisiejszym przemyśle. Po Our Love Has No Rhythm serwują Dar.......
więcej