ASI MINA / Joanna Bronisławska o ”BIAŁO”.

Słuchowisko to forma na której wyrosłam. Nie boję się zaryzykować stwierdzenia, że nie byłabym tym kim jestem gdybym całe swoje dzieciństwo nie słuchała bajek z płyt winylowych. Miałam szczęście że był to czas traktowania młodych słuchaczy z należytym szacunkiem, który w swojej pracy staram się kultywować.
Bajki czytane były przez najlepszych aktorów, wystarczy wspomnieć o śp. I. Kwiatkowskiej czy J. Kobuszewskim. Doskonałe kompozycje wykonywała często cała wielka Orkiestra Polskiego Radia, zaś autorami tekstów byli poeci tacy jak J. Brzechwa, J. Tuwim lub pisarze, którzy potrafili opowiedzieć historię barwnym językiem, wydobywając z polszczyzny wszystko co w niej najznakomitsze, poruszając wyobraźnię w taki sposób, że do dzisiaj wiele fragmentów znam na pamięć.

Z perspektywy czasu zupełnie naturalnym wydaje mi się fakt, że jako 11-sto letnia dziewczynka, uczennica szkoły muzycznej zafascynowałam się pisaniem Mirona Białoszewskiego. To jak traktował słowa i formę było mi bardzo bliskie. Usłyszałam muzykę w słowach. Poznałam literaturę do słuchania.
Te moje pierwsze doznania w kontakcie z poezją i prozą Białoszewskiego, przefiltrowane przez doświadczenia które niosę na plecach, w sercu, w głowie chciała tutaj pokazać.

30 lat temu fascynowała mnie bardziej forma, którą Białoszewski stosuje. Zaczęło się od Teatru Osobnego. Podglądałam pracę grupy Ptaszek, którą tworzyli uczniowie Liceum Plastycznego w Katowicach. Mój brat Wojciech Kucharczyk i Wiesław Gdowicz pokazali mi kierunek, który mnie zaintrygował. Dekonstrukcja, zabawa, neologizmy, rytmy, onomatopeje. Szaleństwo bez żadnych ograniczeń.
Teraz widzę inną, bardziej mroczną stronę. Czytam o życiu. O dylematach, pytaniach, strachu, doznawaniu mocnym, głębokim, do bólu. Niemożności nazwania. Osobności. Klaustrofobii bycia w środku samego siebie i wynurzania się stamtąd od czasu do czasu, żeby złap.......
więcej