Możnaby powiedzieć, że najnowsza płyta LXMP jest próbą odnalezienia punktu idealnej równowagi pomiędzy muzyką piękną i nieznośną. Jest w tym ziarnko prawdy, ale "zanurzone w septymowych akordach rozedrgane debilizmy" (Schulz) sięgają znacznie wyżej. Przede wszystkim są hołdem dla prawdziwych bohaterów ery tuż-przedkosmicznej: Dicka Hymana i Mary Mayo, Oscara Niemeyera i Lucio Costy, Michelangelo Borettiego i Gregorio Lavandiniego. Hołdem dla osobników utopijnie wierzących w ludzkość. Hołdem dla maszyn ze wschodu (Korg) i zachodu (Moog). Hołdem dla pracujących żon - Anny i Zofii. Jednak "Żony w pracy" oprócz bycia hołdem hołdów, przynoszą również, a nawet przede wszystkim, jedno pytanie z gruntu fundamentalne – "Jak wy to będziecie grać na żywo?".