Solowy album pianisty Dominika Kisiela. Jest to improwizowany akt fortepian solo - długa forma zagrana ‘attaca’, czyli bez przerw, z wyraźnymi zmianami części utworu. Inspirowana klasyczną formą sonatową z improwizowanym wypełnieniem (tematy, rozwój motywów) jest zamkniętą całością, która pochłania słuchacza będąc swoistą terapią.
Muzyka zawarta na płycie to synteza wielowymiarowego porozumienia międzyludzkiego. Ma na celu uaktywnienie umiejętności sięgania do ukrytych potencjałów człowieka poprzez intencjonalne stworzenie pomostu pomiędzy nimi.
Koncepcja całego projektu powstała z potrzeby twórczej wynikającej z wieloletniego doświadczenia w dziedzinie improwizacji muzycznej, gdzie instrumentem jest fortepian, a improwizujący wykonawca wykorzystuje szerokie możliwości tego instrumentu.
Celem jest otwarcie połączenia pomiędzy pianistą, a słuchaczami, swoistej ich symbiozy, gdzie wykonawca poprzez dźwięk wprowadza słuchacza w nastrój spokoju i stan relaksacji. Są to przeżycia wewnętrzne grającego i słuchacza, a moment spotkania i świadomość połączenia wywołuje efekt zatrzymania, jakby odcięcia od rzeczywistości
i głębokiego skupienia na przeżywanej muzyce.
Tytuł zwraca uwagę na dzisiejszy pęd życia - poświęcamy coraz mniej czasu i uwagi na rzeczy piękne, prawdziwe, które dają spokój i wytchnienie.
Album został skomponowany i wykonany w tym samym momencie - w trakcie nagrania, na żywo. Dla celów wydawniczych został podzielony na 5 części, z których skrajne i środkowa są podzielone na 3 mniejsze, co razem daje 9 utworów o łącznym czasie trwania
34 minut. Tytuły nawiązują do muzyki klasycznej i wielkiej formy sonatowej.
Kompozycja jest wykonana jednym ciągiem, bez przerwy - jako czysta improwizacja.