https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_n3kT2QwGphADH1BeHV1dXnKhRnMzJZI6A


Wiesław Suruło - flute,
Paweł Solecki - bassoon,
Joanna Solecka - harpsichord,
Anna Huszczo - harpsichord

Płyta "Gusto NON Barbaro" poświęcona jest niemieckiej muzyce kameralnej XVIII wieku. Zostały na niej zarejestrowane utwory czterech kompozytorów, wśród których postacią centralną jest Carl Philipp Emanuel Bach. Tytuł płyty odnosi się do zaczerpniętego z traktatu Quantza cytatu, wymownie charakteryzującego przemiany, jakie zachodziły w stylu muzyki niemieckiej na tle oraz pod wpływem twórczości dwóch wiodących ośrodków: Francji i Włoch. Nowoczesny sposób komponowania, otwarty na asymilowanie godnych uznania zdobyczy estetycznych sztuki innych nacji stał się w Niemczech w XVIII wieku do tego stopnia dominujący, że właśnie owa synteza stylistyczna uznana została za cechę swoiście niemiecką. W I połowie XVIII wieku zjawisko unifikacji stylów narodowych stało się faktem w twórczości m.in. Georga Philippa Telemanna, ojca chrzestnego Carla Philippa Emanuela Bacha, a w połowie tego stulecia trend ten dominował szczególnie w słynnym ośrodku poczdamskim, gdzie działali, oprócz bachowskiego syna, pozostali kompozytorzy zaprezentowani na płycie: Johann Joachim Quantz i Christoph Schaffrath. Najstarszy utwór płyty "Gusto NON Barbaro" pochodzi z 1716 roku (Telemann – Partita IV TWV 41: g 2), a najpóźniejszy z 1786 roku (C.Ph.E. Bach – Solo Wq 133). Różnice stylu i technik kompozytorskich pomiędzy tymi dziełami są aż nader wyraźne, jednakże pomimo dzielącego je długiego interwału czasowego wyczuwalny jest w ich wspólny gen: doskonałość warsztatowa, połączona z uwielbieniem piękna i gorliwą, choć nie bezkrytyczną gotowością do podążania za szybko zmieniającymi się upodobaniami słuchaczy.