https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mYS8r1vFuzirkrUu-UTtCO8n9rHKt4VVU


Duane Denison (Jesus Lizard)
Mike Patton (Mr. Bungle, Fantomas, Faith No More)
Kevin Rutmanis (Melvins)
John Stanier (Helmet)

Newly remastered.
Indie Exclusive limited to 2500 copies on brown LP

Reedycja debiutu z 2001 roku.

Info do wersji pierwotnej:

Muzyka trochę mniej odjechana i bardziej rockowa od poprzedniej płyty Pattona, czyli Fantomasa. "Ze wszystkich moich ostatnich projektów ten najbardziej jest zbliżony do rockowego zespołu" - mówi Patton, który traktuje nowy projekt bardzo poważnie, obiecuje nawet trasę koncertową.

Przemek Nowakowski ("Antipop"):
(...). Otwierający płytę utwór "Flashback" traktuje o wspomnieniach z dzieciństwa wywołanych przez hipnozę. Zaczyna się gitarowo - perkusyjnym motywem, po którym oczekujemy potężnego ciosu, tymczasem zamiast tego słyszymy śpiew (kolejna niespodzianka!) Pattona. Z tym, że jego głos jest przytłumiony, dobiega jakby z oddali. To instrumenty wysuwają się na pierwszy plan. Utwór kończy krzyk Mike'a i "tykanie" gitary. "101 North" rozpoczyna riff prosty, ale przez to tak genialny i wpadający w pamięć, że nie sposób go nie usiedzieć przy nim spokojnie. Na nim też opiera się cała kompozycja. Wokal Pattona wciąż dobiega gdzieś z drugiego planu. Przez ponad 5 minut trwania utworu słyszymy ambientowy śpiew na przemian z mową wokalisty, przerywane jedynie w refrenie wykrzyczanym "shut up!!". Tę samą manierę wokalną słyszymy także na "Point and Click" gdzie od czasu do czasu Mike dodatkowo... dyszy. "God Hates a Coward" to kolejny przykład na to, że Denison i Rutmanis potrafią tworzyć świetne riffy. Po nim następuje początkowo "rozmyty" i delikatny "POP 1", aby w refrenie eksplodować w iście hardcore'owym stylu. "Sweet Smell of Success" przynosi na myśl skojarzenia z "Stripsearch" z "Album of the Year" Faith No More. W "Jockstrap" pobrzmiewają dźwięki jednoznacznie kojarzące się z "The Beautiful People" Mansona, połączone z krzykami Pattona i metalizującą gitarą. "Cul de Sac" to muzyka country, ale nie w sensie tradycyjnym. To country a la Tomahawk, w którym Mike śpiewa jak przećpany Garth Brooks nagrany na automatycznej sekretarce. Ta piosenka nie dziwi tak bardz.......
więcej