Po raz pierwszy wydany w kwietniu 1966 roku przez Decca Records „Aftermath” był czwartym brytyjskim albumem studyjnym The Rolling Stones. Swoją premierę w USA (pod szyldem London Records) świętował w czerwcu. Wydanie zostało nieco opóźnione z powodu kontrowersji, jakie mógłby wywołać planowany pierwotnie tytuł „Could You Walk on the Water?”. Amerykańska wersja płyty zawierała mniej utworów – cztery piosenki zastąpiono singlem „Paint It Black”

Krążek został nagrany w kalifornijskim RCA Studios. To właśnie „Aftermath” był jednym z pierwszych wydawnictw, które przekroczyły granicę 50 minut. Płyta zawiera również jeden z najwcześniejszych ponad 10-minutowych utworów rockowych, czyli „Goin’ Home”.

Album jednogłośnie uznano za artystyczny przełom The Rolling Stones – w całości składał się z kompozycji Jaggera i Richardsa. Wszystko to za sprawą ich młodego managera Andrew Looga Oldhama, który podstępem zamknął ich w kuchni, aby wspólnie napisali więcej piosenek.

Album nie powstałby oczywiście bez Briana Jonesa. Muzyk zagrał na wielu instrumentach, które zwykle nie są kojarzone z muzyką Stonesów – sitarze, cymbałach, marimbach i japońskim koto – oraz na gitarze, harmonijce i klawiszach.

„Aftermath” jest prawdziwą kopalnią skarbów. Rosnące wpływy psychodelii, Boba Dylana i sytuacji na świecie widoczne są zwłaszcza w „Paint It Black”. Utwór z amerykańskiej wersji albumu wspiął się na 1. miejsce listy przebojów. Znalazł się tu także jazzowy „Under My Thumb”, ballada „Lady Jane”, pełen odniesień do narkotyków „Mother’s Little Helper”, a także perełka, która nie otrzymała wystarczającej uwagi, czyli „I Am Waiting”.