https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mRbhI_24CTg8FyZXfDbVuxASU6qmKu32M&si=AqbMRpjmFp9G34y3

Krzysztof Herdzin (1970 Światowa premiera fonograficzna)
na sopran, tenor, baryton, chór i orkiestrę (2018)

Głęboko wierzę, że refleksja nad śmiercią i ulotnością życia pomaga nam odnaleźć jego sens. Tylko kontemplacja i akceptacja śmierci mogą przynieść spokój umysłu i ducha. To właśnie kontemplacja pomaga nam zmienić obraz śmierci, nadać jej głębszy sens i przygotować się na jej nadejście. Przejście do innego wymiaru – życia wiecznego – odbieram jako naturalny krok dla każdego chrześcijanina.

Dlatego właśnie o zmarłych opowiadam w nastroju kontemplatywnym, pełnym nadziei, optymizmu i miłości.

"Pisząc moje Requiem, świadomie zrezygnowałem z części Dies irae, która – zgodnie ze znaczeniem tytułu: „Dzień gniewu” – jest przepełnioną bólem i cierpieniem, krwawą, apokaliptyczną wizją sądu ostatecznego. Z kolei część Kyrie eleison po konsultacji z teologiem zbudowałem dość nietypowo, traktując ją jako radosne powitanie zmartwychwstałego Jezusa, zwycięskiego Króla, któremu dziękujemy i którego wielbimy za dokonane pojednanie. To triumfalna aklamacja hołdu i uwielbienia – taka, jaką była w oryginalnej liturgii, choć współcześnie w naszej tradycji to zawołanie nie jest rozumiane jako uwielbienie, lecz raczej jako błaganie o miłosierdzie, pełne powagi i smutku."
Krzysztof Herdzin