Brytyjski rock alternatywny cieszy się najlepszą kondycją od lat i w dużej mierze zawdzięcza swą świetną formę zespołowi Arctic Monkeys. Gdy w styczniu 2006 wreszcie ukazał się ich debiutancki album ‘Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not,’ płyta natychmiast została okrzyknięta przełomowym dziełem. Dwa single zdobyły pierwsze miejsca list przebojów, a płyta stała się najszybciej sprzedającym się debiutem w historii brytyjskich rankingów. Do tego zajęła również najwyższe miejsca w dorocznych podsumowaniach różnorodnych magazynów, od NME przez The Guardian po The Sun. W lutym 2007 zespół zgarnął za nią dwie statuetki podczas gali Brit Awards.
‘Favourite Worst Nightmare’ to emocjonujący drugi akt opowieści Arctic Monkeys, porywająca podróż w technikolorze przez drapieżny punk i gitarową, taneczną brawurę. Jest bardzo, bardzo głośno i bardzo, bardzo szybko – wspaniała rakieta, która udowadnia, że Arctic Monkeys to nie tylko zwykłe przeboje pop, choć tych też mają całą masę.
Pod względem muzycznym, płyta kontynuuje wątek ostatnich piosenek napisanych na debiutancki album: ‘View From The Afternoon’, ‘From The Ritz To The Rubble’ i ‘Vampires’. Szybkie, pulsujące kawałki były w planie od początku. Nie mieli wolnych piosenek, ale jak zauważa Alex, “nie było z nich wiele radości podczas prób, więc po co je w ogóle robić? Wolę zrobić szybki album, na którym będzie dużo energii. Nie chcę na siłę tworzyć płyty, która będzie miała ‘dorosłe’ brzmienie.”