Jason Wood
Keeley Davies
Jonathan Fueller
Cornbread Compton

Najnowszy, trzeci już album emo-hardcore'owej grupy z Richmond, USA.

Arek Marczyński (Antena Krzyku 1/2002):
Zespół, który poprzedzała legenda. Ominęła mnie ich poprzednia europejska trasa, a kilku moich kolegów, którzy zaliczyli koncerty Enginów w Niemczech porównało je do małego trzęsienia ziemi. Ich poprzedni miniCD dla Day After (A Sign of Breath) bardzo mi się podobał. "Demure" przeszło jednak moje najśmielsze oczekiwania. Otwierający płytę "Songbird" to arcydzieło. Coś jakby Radiohead wyzbył się swojej pompatyczności i wrócił do grania kipiących emocją piosenek. To absolutny hit, którego z pewnością nie usłyszycie w żadnym radiu. Cały krążek to zbiór świetnie wymyślonych, świetnie zagranych i dobrze zrealizowanych (Brian McTernan) utworów z podwójnym dnem. To jedna z tych płyt, których słuchanie budzi niepokój.


Day After info:
After growing steadily behind two critically embraced and well-received albums, Engine Down present Demure, a full-length that will surprise their most ardent fans yet remain inviting and accessible to those unfamiliar with their efforts to date. Demure captures an intriguing level of introspection only subtly hinted at in previous work, and the underlying pattern throughout the album is efficiency. The group's approach towards their third full-length is that of repetitious, droning guitars complemented by simplistic syncopation. The soaring, reedy vocals of Keeley Davis stand monolithic and solitary, anchors for many songs on Demure. For Engine Down to wrench such complex passion out of a self-imposed limited sonic palette is truly an accomplishment.

However, to dismiss Demure as a somber, sullen, or understated work would be an injustice. The group's most recent metamorphosis removes the volatile flare of earlier incarnations, and the energy once used to produce the bright flash of earlier albums now is harnessed for an urgency underlying each part of the album. This ma.......
więcej