Pissed Jeans are:
Bradley Fry—guitar
Dave Rosenstraus—bass
Matt Korvette—vocals
Sean McGuinness—drums

Info dystrybutora:

Podążając w kierunku wyznaczonym sobie w Don’t Need Smoke to Make Myself Disappear, Pissed Jeans wypuszcza album numer dwa: Hope for Men. Tym którzy odnaleźli już płomyczek w powyższym singlu (dwa już wyprzedane tłoczenia) album dostarcza więcej i to obficie. Innymi słowy o ile klasyczny, gęsta jak klej bobmastyczność i mułowatość punka palą węgiel twojej egzystencji - znalazłeś sobie nie tylko nowy ulubiony zespół, ale i powód by wstawać z łóżka rano. Piosenki takie jak “Ugly Twin” uwodzą, przyczynia się do tego zawodząca partia pianina w utworze. Takie poruszenia mnożą się na Hope for Men. Album jest zróżnicowany, ale nie można zarzucić Pissed Jeans dylatanctwa. Mieszając zmienność z humorem jest trudną rzeczą do opanowania w muzyce, a Pissed Jeans robią to ze sprytem i ostrożnie.

Editor's info:
Following on the heels of their monumental Don’t Need Smoke to Make Myself Disappear 7”, Pissed Jeans drop album number 2 and their Sub Pop debut: Hope for Men (we like to think of it in the “mankind” sense). For those who found a glimmer of the stuff on the aforementioned single (two pressings of which have sold out), the album delivers more, and in abundance. That is to say, if classic, thick-as-glue punk bombast and Aussie sludge stoke the coals of your existence, you have found, not only your new favorite band, but a reason to get up in the morning.

Since 2004 the Jeans have spent many a night playing in their hometown, no-rules hellhole, Allentown’s legendary Jeff the Pigeon (RIP). Their first single, “Throbbing Organ” and album, Shallow (both on Parts Unknown) set many self-styled punk scholars’ hearts a-flutter. Songs like “Ugly Twin” sent jaws floor-ward by including a plaintive piano part in a bruiser of a song. Such touches abound on Hope for Men. The album is diverse, but the Jeans ain’t no dilettantes. Mixing.......
więcej