https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mndY05XDLNQiflg8yL7AWnjCunfcsHaZE

If the English had Moloko, the Norwegians Royksopp, the Americans LCD Soundsystem, and the Germans Mouse On Mars, Poles will be able to confidently showcase Oszibarack's album across Europe without any inhibitions.
"Plim Plum Plam" is a work inspired by the melodic style of the Beach Boys, horn sections in the style of Glenn Miller, and also the contemporary club scene.

After their impressive debut "Moshi, Moshi," which surprised critics and the Polish music market with its concept and sound, Oszibarack returns with their new album, "Plim Plum Plam." As with their debut, the music is characterized by an uncompromising approach to form and unconventional arrangement ideas. Stylistically, it ranges from the minimal study of "Anchor Up" to the mature, languid electro-pop of "Stop Calling Me," a style that even Goldfrapp himself would envy.

The music from "Plim Plum plam" fits the club aesthetic, but transcends the format of commercial music. It's more of a postmodern music video, where clubbing is just one of the shots, but never becomes the dominant image. The colors are definitely vibrant, but the dramatic nature of the songs doesn't solely emphasize optimistic shots. Delving deeper and examining the details of "Point Blank," we notice how the trembling sounds of the magical theremin give this video a truly Lynchian suspense!
The use of brass instruments might remind us of Oszibarack's foray into nu-jazz, but this isn't the case, as the arrangements and atmosphere of the songs clearly lean toward pop. However, let's not equate the group with songs that dominate the playlists of commercial radio stations in Poland. When we say "pop," we think more of BBC Radio One and its programming associated with an ambitious genre, balancing between German electronica and English detachment and ease. A fusion of different styles and a clash of eras, a play on kitsch and an escape from predictability, all gathered in eleven tracks. Osziba.......
more

Jeśli Anglicy mieli Moloko, Norwedzy Royksopp, Amerykanie LCD Soundsystem a Niemcy Mouse On Mars, Polacy będą mogli śmiało pokazywać album Oszibaracka w całej Europie bez żadnych zahamowań.
„Plim Plum Plam“ jest dziełem inspirowanym melodyką Beach Boysów, sekcjami dętymi w stylu Glenna Millera ale także współczesną sceną klubową.

Po imponującym debiucie „Moshi, moshi”, który zaskoczył krytyków i polski rynek muzyczny koncepcją i brzmieniem, formacja Oszibarack powraca z nowym albumem „Plim plum plam”. Podobnie jak w przypadku debiutu muzykę cechuje bezkompromisowe podejście do formy i nieszablonowe pomysły aranżacyjne. Stylistycznie rozpięta jest pomiędzy minimalowym studium w „Anchor up” a dojrzałym, leniwym electro-pop w „Stop calling me”, którego pozazdrościć mógłby wrocławianom sam Goldfrapp.

Muzyka z „Plim plum plam” wpisuje się w estetykę klubową, ale wyrasta ponad format muzyki użytkowej. To raczej postmodernistyczny teledysk, w którym klubbing jest jednym z ujęć, ale nigdy nie stanie się obrazem dominującym. Kolory tego teledysku są zdecydowanie żywe, ale dramaturgia utworów nie akcentuje wyłącznie optymistycznych kadrów. Sięgając głębiej i przypatrując się szczegółom „Point blank”, zauważymy, jak rozedrgane dźwięki magicznego instrumentu theremin nadają temu teledyskowi iście Lynchowski suspens!
Zastosowanie dęciaków może kojarzyć się z wycieczką Oszibarack w stronę nu-jazzu, ale tak nie jest, gdyż aranżacje i klimat utworów ciążą wyraźnie w stronę popu. Nie utożsamiajmy jednak grupy z piosenkami okupującymi playlisty komercyjnych rozgłośni w naszym kraju. Mówiąc „pop”, myślimy bardziej o BBC Radio One i linii programowej związanej z nurtem ambitnym, balansującym pomiędzy niemiecką elektroniką a angielskim dystansem i luzem.
Połączenie różnych stylistyk i zderzenie epok, zabawa kiczem i ucieczka przed przewidyw.......
more