This record has been born out of a sense of dazzlement – although the word itself has more in common with sight rather than hearing. More or less on the second day of trekking through Lapland, I heard the exact same thing I had read about several month earlier while I had been working on an article on acoustic ecology: certain sound patterns of longer duration, interweaving sequences of birdsongs, the sound of wind and raindrops. Such a discovery would not have been possible without a microphone – this way, one listens by way of a technological intermediary which does not necessary entail a digital interference in the source material; rather, it involves a specific configuration of space, equipment and people. A stream has a different sound when we use a stone as an amplifier and a sound effect at the same time; the same spot sounds entirely different depending on whether the recording is made in the 4-channel surround system, the narrow-band directionally oriented technology or a wide-band; what matters is the placement of the microphone and the movement. Anyone who has ever tried to record environment sounds is familiar with these things. To me however, this practice has initially become an attempt to capture the sound landscape and later a form of communication with the surroundings, which is often commented by Barry Truax, the author of the concept of acoustic communication, inspired by the approaches typical of the Toronto school and R. Murray Schaffer. When you are camping out in a tent and spending ten days out in the open air, in an entirely natural sound landscape - one of the rarest luxuries on the Earth of today - you become a part of it yourself. Several days without any sounds of electric engines, without any electrosmog or masking tones and you are slowly beginning to notice and feel the different architecture of the audiosphere. You become more adept at distinguishing the signs of a language in which we could communicate with the surround.......
more

Ta płyta powstała z olśnienia – choć jest to słowo związane z patrzeniem / widzeniem i brakuje mu odpowiednika w domenie słuchu. Mniej więcej w drugim dniu trekkingu w Laponii usłyszałam to, o czym kilka miesięcy wcześniej czytałam pisząc artykuł poświęcony acoustic ecology: pewne wzorce dźwiękowe o dłuższych przebiegach czasowych, przeplatające się sekwencje głosów ptasich, dźwięków wiatru, kropli deszczu. To odkrycie nie byłoby jednak możliwe bez mikrofonu – w taki sposób słucha się tylko za pomocą technologicznego zapośredniczenia, które niezupełnie oznacza cyfrową ingerencję w materiał wyjściowy, ale raczej pewną szczególną konfigurację przestrzenno-sprzętowo-ludzką. Strumień brzmi inaczej, kiedy posłużymy się kamieniem jako rodzajem wzmacniacza i efektu dźwiękowego jednocześnie; to samo miejsce brzmi zupełnie inaczej nagrywane czterokanałowo w systemie surround, inaczej, kiedy wybiera się opcję wąskiego pasma zorientowanego kierunkowo, inaczej zaś na szerokim paśmie; ma znaczenie umiejscowienie mikrofonu i ruch. Wie o tym każdy, kto kiedykolwiek próbował nagrać dźwięki otoczenia. Dla mnie ta praktyka stała się jednak najpierw próbą uchwycenia pejzażu dźwiękowego, a później przede wszystkim formą komunikacji z otoczeniem, o czym często pisze Barry Truax, autor koncepcji komunikacji akustycznej zainspirowany podejściami charakterystycznymi dla szkoły toronckiej oraz R. Murraya Schaffera. Kiedy biwakuje się bowiem pod namiotem i przez dziesięć dni przebywa nieustannie na powietrzu, w całkowicie naturalnym pejzaż dźwiękowym, jednym z najrzadszych chyba dzisiaj dóbr luksusowych na Ziemi, to człowiek zaczyna być sam jego częścią. Kilka dni bez dźwięków żadnych silników elektrycznych, bez elektrosmogu czy tonów maskujących i powoli zaczyna się dostrzegać i odczuwać tę odmienną architekturę audiosfery. Nieco lepiej można rozróżnić znaki języka, którym moglibyśmy porozumieć się z otoczeniem, gdybyśmy tylko mieli warunki i gotowość do uważnego słuchania.
.......
more