muzycy:
Jason Adasiewicz: vibes
Jeb Bishop: trombone, guitar
Jeff Albert: trombone
Josh Berman: cornet
Keefe Jackson: tenor saxophone
Matthew Golombisky: bass, electric bass
Quin Kirchner: drums

Editor's info:
The fact that this Chicago-based septet includes a trombonist from the very particular scene of New Orleans says much about their intentions turned to practice. At this point we know how Jeb Bishop (trombone), Josh Berman (cornet) and Keefe Jackson (tenor saxophone) sound together, because it's not the first time we find them, or some of them, in the same frontline, but here Jeff Albert (trombone, bass trombone) has the clear function to put everything upside down. And he does it either connecting the music to a certain jazz essentiality, or enabling his partners to go to comfortable situations they have explored previously. He really is a wild card here, and he knows how to influence developments without getting in the way. There's another player with a key role here: vibraphonist Jason Adasiewicz, well supported by contrabassist Matthew Golombisky and drummer Quin Kirchner, makes sure that the Lucky 7's aren't just another 'avant' brass band. How? Furnishing the colors we don't expect to hear in this context. And how beautiful and graceful the results are! The liner notes by Kirchner about his composed contribution, 'Pluto Junkyard', mention the purpose of this piece to be 'exciting, scary, fun, and unusual', but truth is those adjectives apply to the entirety of the CD. Brilliant!!

"..."Pluto Junkyard" to druga już płyta kolektywu złożonego z muzyków z Chicago lub też związanych ze sceną tego miasta. Septet - jak nazwa wskazuje - nie ma jednego lidera, każdy tu może być kompozytorem i każdy może decydować o artystycznym kształcie własnej kompozycji. I chociaż to dosyć zastanawiające muzyka zespołu nie jest zlepkiem przypadkowych brzmień czy pomysłów - zespół (jeśli sądzić tylko po drugim albumie) wypracował już własne brzmienie. Zasadza się ono na współistnieniu trzech elementów: rozbudowanej sekcji dętej (dwa puzony - Jeb Bishop i Jeff Albert, saksofon Keefe Jacksona i cornet Josha Bermana), dosyć wycofanej i podporządkowanej swej funkcji sekcji rytmicznej (Matthew Golombinsky i Quin Kirchner) oraz wibrafonu, który w tym zespole za sprawą znakomitego Jasona Adasiewicz pełni wyjątkową funkcję pokrywając nieco patyną współczesną muzykę zespołu. Słychać to świetnie zwłaszcza w pochodach i pasażach całego zespołu, gdy zmiennych tempach i rytmice unikatowe brzmienie wibrafonu i precyzja Adasiewicza nieodmiennie przywodzą na myśl Dolphy'ego i Hutchersona. I chociaż w puzonowych pojedynkach Jeb Bishop robi co może by odcisnąć na muzyce piętno sceny free, chociaż Keefe Jackson żarliwymi, szybkimi, pokrętnymi solówkami ukazuje nam współczesność jazzu, to jednak korzenie i tradycja przebijają się ponad wszystkim. Płyta ciepła, freejazzowo-mainstremowa, po staroświecku piękna!..."
[autor: Wawrzyniec Mąkinia]