www.myspace.com/jeremyjay

muzycy:
Jet Marshall: rhythm guitar
Tony Harwood: bass
Jacob Grace: drums

thelineofbestfit.com:
If you believed Jeremy Jay exorcised his relational demons on his previous releases (that’s assuming you even know who Jeremy Jay is), Splash! immediately proves you wrong. Consider the song titles present: ‘Something To Remember You By,’ ‘Why Is This Feeling So Strong,’ ‘This Is Our Time,’ ‘A Sliver of a Chance,’ ‘Just Dial My Number.’ And that’s ignoring a few others.

I’m as game for a relational road trip as much as the next guy, but unfortunately, Jay’s only interested in a brief, mostly juvenile journey. ‘Just Dial My Number’ riffs and echoes with all of today’s lo-fi standards and a prominent piano intrigues in the track’s beginning. Yet that’s before Jay starts singing, “Ring, ring, ring goes the telephone … Just dial the number, just dial the number / I will be there on a whim / I will be there even if it’s raining tonight.” I’d advise letting it go to voice mail.

‘It Happened Before Our Time’ relies on a certain brand of whimsy, but the silly strums and equally silly lyrical turns tip things overboard. The drone-heavy ‘Something To Remember You By’ becomes Splash!’s highlight with an interesting synth wash and simplistic drum movement. But the momentum is killed with the very next tune; ‘This Is Our Time’ features a too earnest approach referencing a “suitcase full of wishes” and the singer’s BMX.

Jeremy Jay wants to remain a capricious lyricist upon a musical backdrop that he says is inspired by Siouxsie Sioux and Pavement. Those elements can be heard, but any promise given by such comparisons are instantly lost within their greater setting. Unfortunately, such childish hands are unable to build melodic constructs that can stand up to critique.
by Matt Conner

ww.......
more

Jeremy Jay urodził się i dorastał w Kalifornii. Jednak jego matka była emigrantką ze Szwajcarii, dlatego w domu rodzinnym mówiono po francusku (Jeremy zna ten język doskonale). To zapewne miało wpływ na jego postrzeganie świata. Jeremy czerpie inspiracje ze świata amerykanskich artystów jak Andy Warhol, ale też ikony nurtu młodzieżowego w kinie amerykańskim John Hughes. Inspiracji szuka w kinie Nowej Fali Francuskiej (François Truffaut, Jean-Luc Godard . . ).

Przez wielu dziennikarzy nazywany mistrzem nastroju nagrał właśnie kolejny, trzeci już długogrający album. Szerzej znany stał się dzięki zachwycającemu albumowi "A Place Where We Could Go".
Drowned In Sound tak pisał o tej płycie: "Jeremy Jay zakochał się... w Hollywood z lat 50-tych, muzyce Gene'a Vincenta i Jonathana Richmana. Najbardziej pokochał nastrojowość filmu "Heavenly Creatures", często ujawniającą się w jego piosenkach, które aż kipią seksualnością. Jeremy Jay na swojej ostatniej płycie porzucił elektroniczne motywy, znane z jego ostatniej EP-ki, by móc stworzyć zupełnie inny, romantyczny klimat. Ten romantyzm jest jednak trochę inny; rzępoląca gitara, impulsywne pianino, psychodeliczny bas. A do tego samotny akompaniament... brzęk talerza Chrisa Suttona z Dub Narcotic Soundsystem. Produkcją "A Place Where We Could Go" zajął się Calvin Johnson w typowym dla niego stylu - minimum bałaganu, ale za to zapadający w pamięć pulsujący rytm. Paryski styl sączy się w melorecytacjach w "Til We Met Again" i "While The City Sleeps", które z osobliwą łatwością przenoszą w świat widziany przez różowe okulary. Debiut Jeremy'ego Jaya może sprawić, że stanie się on nowym królem naive-pop."

W ciągu kilku miesięcy od debiutu Jeremy stal się jedną z sensacji roku. Zyskał miano jednego z ostatnich geniuszy popu. Jego muzykę kwalifikuje się często jako suicide twee-pop czy freak folk. Artysta nie spoczywa na laurach, na początku 2009 roku wydał EPkę "Love Everlasting".

.......
more