muzycy:
István Csuti
Zsolt Unterweger
György Merczel
Schola Hungarica
Janka Szendrei: conductor
László Dobszay: conductor

Editor's info:
Ambrosian Chants for Epiphany
The patriarchal city of Milan traces its liturgy and liturgical music back to the great doctor of the church, Saint Ambrose. The Ambrosian liturgy named after him is a sister to the Roman, with many common but many differing traits. The material on this disc presents music for the mass and vespers for Epiphany.
The mass begins with the Ingressa, similar to the Roman Introit, but without the psalm (1). After the reading, we hear a highly ornamented psalm (3), then an alleluia (4). When repeated the alleluia is extended with a long, independent melisma, that is, a wordless melody - we could even call it an aria. The distinguishing feature of the Ambrosian mass is the antiphon before and after the gospel (5, 7). The gospel itself (6) is intoned in an interesting mode, and before it warning exhortations are heard. In the mass for Epiphany, the date for the feast of Easter in the given year was recited after the gospel. The Offertorium (9) is again prolonged by an extensive melisma. In the Ambrosian mass the breaking of the bread is before the Pater Noster, and is accompanied by a special chant, known as the Confractorium (11). The Communion chant, known as the Transitorium, is somewhat simpler in texture than its Gregorian equivalent (13).
Compared to Gregorian, Ambrosian music is much richer in embellishment and melisma. Frequently, pausing on one syllable, long melodies without clearly articulated texts are interpolated. True enough, in the simple genres such as the office antiphon, Ambrosian is even simpler than Gregorian. On special but attractive feature of Ambrosian chant is the use of tonalities, and the exposure of one or two unusual intervals, especially the tritone (F-B, for instance).
The ordinary parts of the mass are taken from a Christmas composition by a Milan cathedral choirmaster of the early Renaissance, Franchino Gafurio (1451-1522). He was a renowned music theorist in his.......
more

"Najnowsze nagranie węgierskiego zespołu wokalnego Schola Hungarica to powrót do zachodniej tradycji polifonicznej. Tym razem sięgają oni po nieszpory i mszę na Święto Trzech Króli. Ale nie jest to chorał gregoriański, a ambrozjański - owoc reformy śpiewu liturgicznego dokonanej przez Św. Ambrożego z Mediolanu (doktora Kościoła) jeszcze w czwartym wieku. Chorał ten jest śpiewem bardziej ornamentalnym, bogatszym w melizmaty i opiera się zarówno na skalach autentycznych, jak i plagalnych. Jednak w Mediolanie, mieście Św. Ambrożego, śpiew ten praktykowano jeszcze długie stulecia i wczesnorenesansowy włoski kompozytor związany z bazyliką mediolańską, Franchino Gafurio pisał również śpiewy polifoniczne w oparciu o zasady z czwartego wieku. I właśnie po przetworzone przez niego nieszpory i mszę sięga Schola Hungarica. Przed laty płytę z chorałem ambrozjańskim nagrał Marcel Perez, ale Węgrzy szukają własnej drogi w interpretacji muzyki liturgicznej. Nie starają się odnaleźć źródła pochodzenia tego śpiewu w muzyce bizantyjskiej jak to czynił Peres, ale pokazują go jako alternatywę dla monastycznych monodii gregoriańskich. Służy temu również wzbogacenie o późniejszą polifonię, która zwłaszcza w bogatych w melizmaty fragmentach. Muzyka jest wykonana z niebywałą maestrią, a naturalny pogłos franciszkańskiego kościoła przydaje tylko wzniosłości głosom śpiewaków."
autor: Wojciech Łastruga