Dźwięki, tony, hałas, głosy i teksty łączą się na najbardziej wyjątkowej z muzycznych kreacji Heinera Goebbelsa. Nie wiadomo, czy to bardziej kompozycja, czy pejzaż dźwiękowy, instalacja czy rzeźba dźwiękowa. Twórca określa swe dzieło jako kompozycję na pięć fortepianów bez pianistów, sztukę bez aktorów, występ bez artystów, swoisty „no-man show”. Odwołuje się w nim do Bacha, tradycyjnych pieśni greckich i melodii z Nowej Gwinei, przywołuje też teksty Cleude’a Levi-Straussa, Williama Boroughsa i Malcolma X. Dzieło zainspirowane jest twórczością dziewiętnastowiecznego austriackiego pisarza, Adalberta Stiftera, który za cel postawił sobie dokumentację dźwięków i wizualnych przejawów natury.