muzycy:
Henry Threadgill: flute, bass flute, alto saxophone
Liberty Ellman: guitar
Christopher Hoffman: cello
Jose Davila: trombone, tuba
Stomu Takeishi: bass guitar
Elliot Humberto Kavee: drums

“Henry Threadgill is my favorite composer hands down. Within “Tomorrow Sunny / The Revelry, Spp”, Zooid establishes a new line in the sand. They are the vanguard of counterpoint. My head nods to Threadgill just as deep as it does J Dilla. Threadgill strikes me as the most patient of improvisers: waiting for the right moment to stab a note, or send the next note sailing over the horizon. And Zooid continues to be a breathtaking vehicle for Threadgill’s terrain.” by Jason Moran

“Henry Threadgill is one of today’s most important, inspiring, and influential composer-performers. A true American maverick, Henry Threadgill continues to matter because he has elevated the act of making creative choices to a high art. His lifetime of creative exploration is characterized by a continual, systematic, and often downright radical confrontation of the fundamental building blocks of music. His compositional output is staggering, and he has covered a vast amount of ground at a very high level, responding to the necessities of every new creative setting with a laser-like focus and a brilliant sense of play. This risk-filled process has led him time and again to rich artistic rewards.

As a player, Henry often reminds me of my all-time hero, Thelonious Monk. Like Monk, Henry has a composer’s approach to improvisation; his choices are not simply about notes and rhythms, but reflect a profound and purposeful overview on the shape and feel of the music. He is also someone, like Monk, who played in the church and in other contexts where one learns how to move a crowd. You can hear that communicative power when he plays; his relationship to the beat and the visceral qualities of his sound are profound and stirring. And finally, as with Monk, one hears in Threadgill’s music a unity between the compositional and improvisational languages, a sense that every element in his musical landscape reflects and.......
more

jazzarium.pl; ocena: * * * * / * * * * *:
(. . .) Threadgill chadza własnymi drogami. Opowiada własnym językiem, który niby znamy, ale który układa się z w zdania brzmiące co najmniej zaskakująco, mające własną rytmikę i odrębne kulminacje znaczeń. Niekończące się opowiadanie, wizyta w świecie innym i zadziwiającym jak świat w filmie Avatar. Barwy są tu intensywniejsze, doznania mocniejsze, smaki pełniejsze, a życiodajny dla całości puls bardziej wszechogarniający. Choć każdy z utworów ma swój początek i koniec to jednak, to co dzieję się pomiędzy nimi nie jest prostą układanką, nie jest formą ani dla jazzu ani innych rodzajów muzyki charakterystyczną. Sam Threadgill używa wobec swojego jeżyka kompozytorskiej wypowiedzi określeń typu serializm, muzyka w ruchu. Tak to fascynujący zapis fascynującego ruchu sześciu Gosów, sześciu wrażliwości artystycznych poprowadzonych przez z wielką pewnością siebie.

Tak więc mamy wspaniałą, bardzo oryginalną muzykę, ale to było łatwe do przewidzenia. Od lat Threadgill taką właśnie nam przynosi. Płytą jednak jest i pod innym względem wyjątkowa. Bodaj jako pierwsze do tej pory wydawnictwo stricte muzyczne zaplanowane zostało także w wersji Braille’a, a kompletna liner note odczytana przez samego lidera została dodana jako odrębna ścieżka audio. A więc można, jak się okazuje zadbać także i o tych, dla których dźwięk może być jedyną przepustką do dzisiejszego świata. (. . .)
autor: Maciej Karłowski



Screenagers; ocena: 7/10 :
(. . .) Sięgając po „Post-Chromodal Out!” wkraczamy w świat teorii muzykologicznych, akademickiego jazzu konceptualnego i orientalnych eksperymentów z formą. Lubimy? Nie lubimy. Świat to z pozoru trudny, skomplikowany i nieprzekraczalny – pomyśli tak większość, również i ja. Z ogromną dozą sceptycyzmu zabrałem się do odsłuchu albumu i uzmysłowiłem sobie dość prędko, że nachodzą mnie bodźce kłócące się z przed-sądami. W końcu b.......
more