https://youtu.be/RLbniLeOSh8

Małgorzata Walentynowicz - piano
Kasia Głowicka - computer
Music by Kasia Głowicka

What makes the music of Kasia Głowicka special? First of all space. Deep and extensive. As in ambient music. Built by reverbs, echoes and electronics. Against this background - a piano. Flickering , rippling. Cascades of repeating notes and rhythms. As in minimal music . Tonal associations, but with different development. Clear sounds, distorted, appear then re-appear hear and there as whispers and crackles. As in glitch music. But clearly you hear the skills of a seasoned composer - the clear intentions and the feeling for 'big form'. Seven works comprise this concept album - from submerged in the electronic glow of "Sun Spot" (2010) to the monastic "Transient" (2011 ), the shimmering "Favola" (2013) thru to the quietly resounding "Red Sun" (2009), which gives the album its title. Sometimes there is an obsessively repeated note, as in track 5, "Retina" (2009). Sometimes the most important moment is a pause - as in the piece "Presence" (2010) dedicated to the memory of Tomasz Sikorski. All those elements join together to become the original world of music of Kasia Głowicka, here embodied by the piano performance of Małgorzata Walentynowicz . The world of a purposely imperfect beauty.

Jan Topolski

Co wyróżnia muzykę Katarzyny Głowickiej? Przede wszystkim przestrzeń. Głęboka, rozległa. Jak w muzyce ambient. Budują ją pogłosy, echa, elektronika. Na tym tle -€“ fortepian. Rozmigotany, perlisty. Kaskady powtarzanych dźwięków i rytmów. Jak w muzyce minimal. Tonalne skojarzenia, ale odmienny rozwój. Czyste brzmienia co rusz zakłócane są szmerami i trzaskami. Jak w muzyce glitch. Ale wyraźnie słychać kompozytorski zamysł, kategorię wielkiej formy. Siedem utworów składa się na concept album, od zanurzonego w elektronicznej poświacie "Sun Spot” (2010) przez ascetyczny "Transient” (2011) i migotliwą "Favolę” (2013) po spokojnie wybrzmiewający "Red Sun” (2009), który dał tytuł całej płycie. Czasem pojawia się obsesyjnie repetowana nuta, jak w piątej ścieżce, "Retinie” (2009). Czasem najważniejsza jest pauza - jak w najnowszym "Absence” (2013) dedykowanym pamięci Tomasza Sikorskiego. Wszystko składa się na oryginalny świat dźwiękowy Katarzyny Głowickiej, tu upostaciowiony fortepianem Małgorzaty Walentynowicz. Świat zabrudzonego piękna.

Jan Topolski