muzycy:
Peter Van Huffel: alto saxophone
Roland Fidezius: electric bass, effects
Rudi Fischerlehner: drums, percussion

Editor's info:
Gorilla Mask isn’t only a power trio. Instead of guitar there’s an alto saxophone, and the music comes more from the jazz heritage than rock. Yes, there’s something of the distorted energy of the seminal punk band Black Flag; but the leader of the group, Canadian Peter Van Huffel, comes from the lineage of Charlie Parker and Eric Dolphy to find an appraising estuary in Peter Brotzmann. “Bite My Blues” is exactly what the title announces - a blues album - even if it doesn’t resemble in any way what you find in Chicago’s traditional blues clubs. Those are the roots of this metal-jazz outfit, very different from other projects with Van Huffel’s participation, such as House of Mirrors: a chamber-like context in which jazz somehow mixes with Ligeti and Messiaen. Now things are more direct. This music looks you in the eyes and tell no lies. It speaks frontally and never squiggles, always trying to pull the carpet from under your feet. Bassist Roland Fidezius and drummer Rudi Fischerlehner act as a riffing machine, keeping your muscles tense and ears open; and Van Huffel jumps and dances on top or dives in the middle of all the rhythm and all the noise, striving for uncharted territories and truly achieving his goal. One thing's for sure: after playing this CD you won’t need to jog!

"Krytycy piszący debiutanckiej płycie tego zespole określali ich mianem "power trio", podkreślając przy tym rockową energie ich brzmienia. Drugi album grupy Gorilla Mask nie przynosi rewolucji - dalej określenie to jest prawdziwe, ale to trochę mało mówić dwa słowa o muzyce grupy która naprawdę może powalić na kolana.

Wszystko na tej płycie oparte jest na bluesie - tak naprawdę każdy z utworów ma bluesowy rytm i timing. Ale stylistyka grania tych bluesowych akordów jest już zupełnie inna od tej znanej choćby z bluesowych klubów Chicago. Przefiltrowana przez bardzo współczesną wrażliwość, zapatrzona w dokonania Johna Zorna, który jak nikt inny chyba mógłby być patronem tego nagrania. To przecież on, nikt inny trawestował żydowskie tematy czyniąc z nich raz jazz, raz easy listening, raz rock, innym razem hard core i metal. To samo z bluesem robi trio Kanadyjczyka Petera Van Huffela, masakrując po drodze wszystkich niedowiarków i wątpiących. Nie sięga jednak do różnych stylistyk, ale konsekwentnie miażdży potęgą brzmienia swojego małego składu. Nie ma w tym jednak też nużącej jednostajności - muzycy są niezwykle zgrani i nie ma tu chwili monotonnego łupania. Sięgnięcie po efekty i przetworniki brzmienia przez basistę dodatkowo poszerza możliwości brzmieniowe zespołu rozpięte aż po ścianę dźwięku niczym z noise'owych realizacji.

Jeżeli ktoś szuka rozpędzonej muzyki, odwołującej się do bluesa, free jazzu i chce spróbować czegoś nowego, powinien koniecznie sięgnąć po tę płytę."
autor: Józef Paprocki