muzycy:
Jeff Parker: guitar, effects
Rob Mazurek: cornet, mutes

Recorded May 24-27 2013 by Caleb Willitz at Rattlesnake Studios, Chicago, IL, USA
Mixing: Caleb Willitz
Master: Jean-Pierre Bouquet, L'Autre Studio, Vaires-sur-Marne, France

Editor's info:
This is the perfect duo! Jeff Parker and Rob Mazurek have known each other for more than 20 years. They have worked together in different ensembles and individually have explored several pathways to creativity. Their similar, yet different, approaches to creativity lead to the summit. This is an outstanding album.

Recorded May 24-27 2013 by Caleb Willitz at Rattlesnake Studios, Chicago, IL, USA
Mixing: Caleb Willitz
Master: Jean-Pierre Bouquet, L'Autre Studio, Vaires-sur-Marne, France
Liner notes: Alain Drouot
Photographs: Canal 180, Leny Gonzalez, RogueArt
Cover design: Max Schoendorff
Cover realisation: David Bourguignon
Producer: Michel Dorbon

Grają ze sobą wiele, wiele lat. Niektórzy mówią, że pierwszy spotkali się 1994 roku, gdy uruchomiono pracownię Chicago Underground, na piętrze, nad klubem Greem Mill w Chicago, ale spotkałem się także z opiniami, że Jeff Parker i Rob Mazurek współpracowali juz wcześniej. Jakby jednak nie patrzeć to z góra dwadzieścia lat. Współpracowali w ramach rozmaitych projektów, ale duetowy album zdecydowali się wydać po raz pierwszy.

Zdążyli w czasie tej długiej współpracy poznać się znakomicie, znają nawzajem swoje mocne i słabsze strony, znają schematy budowania fraz i architekturę dźwięków, znają nawzajem swoje inspiracje i muzyczne fascynacje, a jednak na płycie tej słychać jak bardzo wciąż potrafią siebie nawzajem zaskakiwać i jaką frajdę sprawia im granie w duecie.

Rob Mazurek zrezygnował tu z używania elektroniki, gra czystym (czasem też brudnym, ale to nie wada) akustycznym dźwiękiem. Jeff Parker gra gitarze elektrycznej i chociaż nie jest guru elektronicznych brzmień, to swój dźwięk brudzi i bardzo starannie przetwarza i moduluje. Oczywiście czasami, nie bez przerwy. Jeff Parker to mistrz nie lada i potrafi elektroniki używać z niemałym wyczuciem. Udowadniał to w Tortoise jak i chociażby w Powerhouse Sound prowadzonym przez Kena Vandermarka. Moja ocena jest odmienna jeśli chodzi o Mazurka, który o wiele bardziej przypada mi do gustu gdy gra akustycznie. I chociaż nie uważam go za wybitnego trębacza, to na pewno jest jednym z tych nielicznych muzycznych wizjonerów, którzy potrafią ideą zarazić partnerów i wykrzesać z nich na scenie o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Mazurek i Parker to dwóch cudownie uzupełniających się instrumentalistów, którzy udowadniają ta płytą, że by powstała znakomita muzyka wcale nie trzeba tak wiele. A sama płyta otwiera nową serie wydawniczą - tym razem winylową - wydawnictwa Rogue Art, która też będzie znakomitym uzupełnieniem ich imponującego i coraz bardziej pęczniejącego katalogu.
autor: Marek Zając