muzycy:
Whit Dickey: drums
Kirk Knuffke: cornet

Editor's info:
If you tend to imagine the music of a new CD, before listening to it, by what you heard before coming from the musicians involved, “Fierce Silence” is going to astonish you. Few connections to the past works of Whit Dickey and Kirk Knuffke you’ll find in this beautiful recording. There’s more: if you understand the free jazz subgenre as fast and aggressive music, this is miles away from that approach. Why? Well, because the duo formed by the drummer and the cornetist play ballads here exclusively, very slow and meditative ballads, full of blank spaces, respirations and self-wonderings. The absolute contrary of what you know about Dickey with the David S. Ware Quartet and the Matthew Shipp Trio, and about Knuffke with Allison Miller’s Boom Tic Boom and the Matt Wilson Quartet. But be warned: this isn’t smooth jazz, ambient music to do something else. The immersive quality of the assembled pieces demands your full attention. Only with an active and participative listening you can notice all the nuances and subtle elements. Forget the world for some time and give yourself a treat.

Jeśli wyobrażasz sobie jak brzmi muzyka na nowej płycie opierając się na poprzednich dziełach wykonawców, to to nagranie powinno ciebie zaskoczyć. Podobnie - jeżeli postrzegasz free jazz jako podgatunek pełen furii i energii, któremu nieobce są dysonanse, zgiełkliwe trzaski i energetyczne pasaże. To nagranie jest zupełnie i sięga do zgoła odmiennych wzorców.

Kornecista Kirk Knuffke oraz perkusista Whit Dickey postanowili sięgnąć do wzorców w postaci zbiorów jazzowych ballad obecnych w tej muzyce niemal od czasu powstania gatunku. Jednak postanowili nie tyle sięgnąć do standardów czy napisać nowe, nostalgiczne tematy, ale po prostu wejść do studia i improwizować właśnie w duchu "ballads & blues". I może właśnie dlatego to album zupełnie odmienny, od tego, do czego przyzwyczaili nas obaj wykonawcy. Timing tu jest bardzo niespieszny, powolny, a poszczególne improwizacje tchną spokojem, niemal melancholią. Bardzo dużo w tej muzyce przestrzeni, oddechu i spokoju, ale to wszak wcale nie musi oznaczać braku kreatywności czy skumulowanej energii. Te elementy to chyba skutek wewnętrznego skupienia twórcy a tego - obu improwizatorom - naprawdę niebrakuje i słychać to wyraźnie tak w poszczególnych, pełnych namysłu frazach, jak i cudownie kształtowanych dźwiękach owocujących ostatecznie świetnym brzmieniem całego albumu. Piękna, pełna spokoju płyta!
autor: Marek Zając
Copyright © 1996-2016 Multikulti Project. All rights reserved