Wykonawcy:
The Janáček Philharmonic Orchestra
Małgorzata Sarbak /klawesyn/
Zsolt Nagy /dyrygent/

Andrzej Chłopecki, the late critic and animator of the music scene, wrote extensively about Szymański's music as well as supporting the composer by means of his longtime role with the Warsaw Autumn festival. Chłopecki puts things thus: "the formal structure is beautiful while stylistic expression is calculated: for Szymański's music is a continual game." He then offers precedents in Johannes Ockeghem and Anton Webern, deducing that Szymański's "guiding principles would be speculation and constructivism." Rendering the loaded quality in the composer's works, Chłopecki adds that "the aim of Szymański's music is the creation of symbolic entities within abstract art forms."


During a discussion between the composer and musicologist Katarzyna Naliwajek-Mazurek about his harpsichord music, Szymański said he "acquainted myself with harpsichords very early, at fourteen or fifteen while attending music school. I was very close with Władysław Kłowsiewicz [now a renowned virtuoso], who had just started to learn harpsichord. I used to play the recorder and we played together, so the texture and sound qualities and some articulation tricks were very familiar. I've been really interested to write for harpsichord from time to time, first for the Limericks for violin and harpsichord."

Naliwajek-Mazurek finds the harpsichord "very inherent" in Szymański's musical language, which "has been the case over the decades." She states that in Szymański "both sides of the harpsichord are present [the historical and the contemporary] – it's the most ideally equilibriated vision of harpsichord in today's music." She specifies the historical side "that goes towards tradition yet is rejuvenated and written anew, not a replication but a fresh invention. Then there is his entirely new way of imagining harpsichord, construing its contemporary presence and personality as in Partita III. It's amazing how the instrument is treated from the point of view of ti.......
more

Andrzej Chłopecki, niedawno zmarły krytyk i animator sceny muzycznej, o muzyce Szymańskiego pisał obszernie, a jako kompozytora promował go także w ciągu wielu lat swojego zaangażowania w festiwal Warszawska Jesień. Napisał on między innymi: "Konstrukcja jest piękna, a zmysłowość wyrachowana. Gdyż muzyka Pawła Szymańskiego jest nieustanną grą." Wskazywał na prekursorów - Johannesa Ockeghema oraz Antona Weberna - i przywoływał pojęcia spekulacji oraz konstruktywizmu. Próbując oddać rodzaj intensywności zawartej w muzyce kompozytora dodawał, że „celem muzyki Szymańskiego jest tworzenie symbolicznych obiektów sztuki abstrakcyjnej”.


Podczas rozmowy kompozytora z muzykolożką Katarzyną Naliwajek-Mazurek na temat jego muzyki klawesynowej, Szymański opowiadał: "Z klawesynem zapoznałem się bardzo wcześnie, jeszcze w szkole muzycznej w wieku 14-15 lat. Przyjaźniłem się z Władysławem Kłosiewiczem [dziś wirtuoz klawesynu], który wtedy właśnie zaczynał naukę gry na tym instrumencie. Ja grałem wtedy na flecie prostym i czasem muzykowaliśmy razem; faktura, właściwości brzmieniowe a także pewne sposoby artykulacji były nam dobrze znane. Od czasu do czasu chciałem też coś na klawesyn napisać - to się po raz pierwszy udało w Limerikach na skrzypce i klawesyn."

Dla Naliwajek-Mazurek klawesyn jest integralnie związany z językiem muzyki Szymańskiego. "To trwa od wielu dekad”. Podkreśla ona, że u Szymańskiego "obecne są oba aspekty klawesynu [współczesny i historyczny – przyp. red.]. To najbardziej idealnie zrównoważona wizja klawesynu we współczesnej muzyce". Według niej jeden ze wspomnianych aspektów, historyczny, wiąże się z ruchem ku „tradycji, która tutaj jest jednak zinterpretowana na nowo – Szymański nie odtwarza tradycji, wymyśla ją na nowo. Drugi aspekt to zupełnie nowe podejście do instrumentu, współczesne rozumienie jego obecności i osobowości, jak ma to miejsce w Particie III. Niesamowity jest sposób, w.......
more