muzycy:
Albert Cirera tenor, soprano and prepared sax

Liner notes:
A handful of cherries / the sound tube
Evan Parker, still doubtful, questioned: “the saxophone can just as well be seen as a closed tube that can be opened in various ways as an open tube that can be closed in various ways”. Such dichotomy open/close is key to understand how different musicians play sax all around the world.

But the tube itself does nothing but what it’s asked to do. The player is responsible to communicate, the musician that plays and listens to it, the one that carries playfully his memories, dreams, ideas and intuitions; and this transfer is called music.

Albert Cirera in this album enlightens what Evan Parker used to say: the saxophone is a metal tube, with a mouthpiece and a wooden reed. Cirera reminds us that he has keys to modify his own sound and those keys can produce other sounds by themselves too. It is not clear if his tube is an open or a closed one, or somehow in between.

Albert also reminds us that sound will come out of the tube as reaction of blowing air with his mouth. But the instrument can be played too with fingers, lips, tongue, nose, lungs and legs. It’s due to the transfer of energy between person and instrument.

This union, person-instrument, makes them indistinguishable one of each other and give a new understanding of virtuosity. What is it to be virtuous today? Among other qualities, a virtuous knows, widens and transcends the limits of the instrument; and to acknowledge and accept former marginal and negligible sounds, those that turn into capital, and expand the spectrum of sound that can be used; producing a new music with them: literally, unheard-of music. This is what Albert does.

This collection of new sounds comes after a deep knowledge and control of the modern techniques (multiphonics, slaps, etc.), but especially through attentive listening. It’s not about listening the voice or mel.......
more

Oficyna fonograficzna Multikulti Project w 2016 roku skończyła 20 lat. Świętując tę "ponadpełnoletniość" ogłosiliśmy debiut nowej serii wydawniczej - której nazwa - Spontaneous Music Tribune - wzięła się od nazwy partnera serii, wyjątkowego miejsca w Internecie - spontaneousmusictribune.blogspot.com, gdzie znaleźć można kompetentne, wyczerpujące i pisane z pasją teksty o muzyce improwizowanej, która zepchnięta została dzisiaj na margines marginesów, a bez której założyciel blogu i my w Multikulti Project, nie wyobrażamy sobie życia.

Spontaneous Music Tribune dedykowana jest iberyjskiej scenie muzyki improwizowanej, stąd pojawiać się tutaj będa nagrania pochodzące z tego własnie regionu Europy. Pierwsza płyta serii zawierała studyjne nagranie niezwykłego kwartetu - Völga – w składzie: Fernando Carrasco, Alex Reviriego, Iván González i Vasco Trilla.
Płyta druga to nagranie koncertowe niezwykłego projektu prowadzonego przez Ivána Gonzáleza - Memoria Uno.
Trzecia pozycja to PHICUS (Ferran Fages / Alex Reviriego / Vasco Trilla) “Plom”.
Tym razem głównym bohaterem płyty jest niezwykle interesujący, wciąż młody i na dorobku, kataloński saksofonista Albert Cirera. Muzyk, od paru już lat rezydujący w Lizbonie, nagrał swoją pierwszą płytę solową. Zwie się ona „Lisboa’s Work”.
W żmudnym procesie produkcji solowych nagrań saksofonisty, czynny udział brał doskonały kataloński pianista Agusti Fernandez. Muzyk ten jest także autorem liner notes do płyty „Lisboa’s Work”.

Liner notes:
Garść wiśni/ tuba dźwięku
Evan Parker, wciąż pełen wątpliwości, kwestionował: “saksofon może być postrzegany, po prostu, jako zamknięta tuba, która jest otwierana na wiele sposobów i jako tubę otwartą, którą na wiele sposobów możemy zamknąć. Dychotomia otwarcie/zamknięcie to klucz do zrozumienia, w jaki sposób muzycy na całym świecie grają na saksofonie” (…).......
more