muzycy:
Nate Wooley: trumpet
Chris Pitsiokos: alto saxophone
Brandon Lopez: bass
Dre Hočevar: drums

Editor's info:
We can say without exaggeration that the new project by Nate Wooley introduces in the so-called “free jazz” format a system that few times – if ever – we encountered with such a relevance for the musical results since the harmolodic process proposed by Ornette Coleman. And the always surprising trumpeter is very much aware of the ground breaking possibilities of this band with the upcoming New York musicians Chris Pitsiokos, Brandon Lopez and Dré Hocevar, and of the music recorded in “Knknighgh” (to be pronounced as “knife”), when presenting it as «a radical new take on the classic free jazz quartet tradition». So it is: you imediatly recognize the approach as free jazz, and yet, free jazz never sounded like this before.

The band uses short composed materials written by Wooley and those fragmented materials are looped and pushed to the limit, triggered by any of the players in whatever order chosen in the moment. At first, the procedure seems to adapt some of the repetitive strategies of minimal music, and yet again, it doesn’t sound like minimalism, and neither it is a crossover between free jazz and minimal music. Wooley’s new system gets its references outside of music, and namely in the poetry of Aram Saroyan, «the master of the one word poem», as punk singer and writer Richard Hell calls him. Of course, both Hell and Wooley are particularly interested in the musical qualities of Saroyan’s poetry, its rhythmic fluency, its alliterations, its repetition of syllabs and inherent sounds. From it, Nate Wooley created a new kind of free jazz in which less is more and the resume of a particular melodic phrase isn’t necessarily the reintroduction of a chorus line. Prepare yourself to be marveled . . .

Podziw bierze, gdy śledzę karierę tego 43-letniego trębacza. Jego oryginalna technika improwizacji, która zahacza o dewastację instrumentu, zyskała mu grono licznych admiratorów, do których należę.
Jego flagowy skład to działający od 2008 rok Nate Wooley Quintet. Debiutancki album kwintetu '(Put Your) Hands Together' (Cleen Feed, 2008) jest „listem miłosnym” Nate’a Wooley’a do kobiet, które go wychowywały i otaczały miłością. Nagranie to otrzymało od „New York Jazz Records” tytuł najlepszej płyty 2011 roku. Na płycie '(Sit in) the Throne of Friendship' (Cleen Feed, 2013) w zespole dodatkowo pojawił się tubista Dan Peck.
Doskonałe są jego zwołane ad hoc triowe składy, by wymienić tylko Nate Wooley/Hugo Antunes/Chris Corsano (NoBusiness Records 2014), Nate Wooley/Christian Weber/Paul Lytton (NoBusiness Records 2012), Mary Halvorson/Reuben Radding/Nate Wooley (HatART 2010) czy Evan Parker/Joe Morris/Nate Wooley 'Ninth Square' (Cleen Feed, 2015).
Jako członek Adam Lane's Full Throttle Orchestra, Canada Day Harrisa Eisenstadta, Daniel Levin Quartet, Transit czy Ingebrigt Haker Flaten New York Quartet dał się poznać jako muzyk pełen inwencji i polotu, znacząco wzbogacający brzmienie zespołów.
W końcu projekty solowe.

Nowe nagranie pod dźwięcznym tytułem 'Knknighgh' (wymawiane jak knife/nóż) to nowatorska, radykalna wersja tradycji klasycznej, wolnej improwizacji w kwartetowej obsadzie. Pierwsze co przychodzi na myśl to legendarny kwartet Alberta Aylera z Cherry'm, Peacockiem i Sunny'm Murray'em w składzie. Jednak pomyli się ten, kto oczekiwać będzie prostej kontynuacji takiej koncepcji. Choć i ona cieszyłaby ucho. Owszem, fundamentem jest swobodne podejście do improwizacji, które eksplodowało z taką siłą w kwartecie Aylera, jednak Wooley (ur. 1974) zasmakował nie tylko w jazzie, jego wrażliwość w równym co jazz stopniu, została ukształtowana przez noise, współczesną muzykę klasyczną i improwizo.......
more