https://youtu.be/ThjJy57ePyw

muzycy:
Nicolai Gromin: guitar
Doug Raney: guitar

Editor's info:
During the late 1980s and early 1990s, there was a pocket of inner Copenhagen around Teglgardsstrade called Pisserenden (“The Piss Trench”) – that fanned the fla- mes of what was reminiscent of the old Copenhagen. It was in these windows that the last of the “old-fashioned” ladies showed off what “goods” they had left to the pas- sersby. It was a holy hood of evening establishments, among them “Pelikanen” (the Pelican), for those with a taste for a tavern-band; “Stable Bar” (now “Men’s Bar”) for the fellows who enjoyed the flavor of other fellows; and “Floss,” which opened its doors during the pre-punk period and still has a steady crew. With rockers and rol- lers cranking up the level of hipness by laying their heads in pretty much any available space alongside the collec- tives, artists, and original residents, it became something like a Copenhagen version of Haight Ashbury in San Francisco. That was before the un-democratic property prices destroyed everything.

The action literally never stopped: a morning bar owned by the legendary trombonist Papa Bue, where the virtuoso swing pianist Ole Dixon (another legend in his own right) would start a live set at 5am. The nights turned into days and became nights again. And then there was Teglkroen, with a street sign that simply read: “OL = JAZZ” (“BEER = JAZZ”).

In the middle of it all was Sabine’s Cafeteria, a humb- le coffee shop, with rolls and cheese and fresh-brewed coffee, all day long. The proprietor sold it and spitefully transformed it into a “bar” with obvious inspiration from the south... and the city’s first tastes of tapas and Spanish brandy. But looking back, Sabine’s continued with respect for the neighborhood and, after a short period among the hippest spots of the city - flocked to by models, photogra- ph.......
more

Duety jazzowych gitarzystów niestety należą do rzadkości. Na szybko przychodzi mi do głowy zaledwie kilka płyt, takich jak "Jim Hall & Pat Metheny" z 1999, Kevin Eubanks & Stanley Jordan "Duets" z 2015 czy Nels Cline & Julian Lage "Room" z 2014.
Tym większa radość z wydanej właśnie, nakładem duńskiej STUNT Records płyty "There’ll Never Be Another You - At Sabines, July 16th, 1993" duetu Nicolai Gromin / Doug Raney.
O ile nazwisko amerykańskiego gitarzysty Douga Raney'a jest doskonale fanom jazzu (syn Jimmy'ego Raney'a, współpracował z Chetem Bakerem, Joey'em DeFrancesco, Kenny'm Drew, Talem Farlowem, Dexterem Gordonem, Johnny'm Griffinem, Billy'm Hartem, Hankiem Jonesem czy Cliffordem Jordanem), o tyle nazwisko Nicolaia Gromina nic mi nie mówi. Po przeczytaniu obszernego liner notes, pióra Sorena Friisa - założyciela STUNT Records, w którym przedstawia historyczno-obyczajowe tło jazzowej społeczności w Kopenhadze, dochodzę do wniosku, że rosyjskiego pochodzenia Nicolai Gromin był muzykiem kompletnym, operującym własnym, niepowtarzalnym stylem. Myślę, że był kimś w rodzaju wspaniałego Marka Blizińskiego. Obaj nie odnieśli wielkiego sukcesu, obaj mieli niezbędny potencjał artystyczny do jego odniesienia. Gromin jak czytam w tekście Friisa, grał w Thad Jones Eclipse, ale też z doskonałym jazzowym skrzypkiem Svendem Asmussenem.

Wydane właśnie nagranie koncertowe z klubu Sabines z 1993 roku, pieczołowicie zremasterowane, przynosi osiem kompozycji, po jednej obu gitarzystów. Krążek otwiera "Something’s Up" Douga Raney'a i zamyka "Blues For Thad" Nicolaia Gromina. A pomiędzy nimi klasyczne standardy jazzowe, "My Funny Valentine" Rodgersa/Harta, "There’ll Never Be Another You" Warrena/Gordona, "Nardis" Milesa Davisa, "Ask Me Now" Monka, " Cherokee" Ray'a Noble'a i "Estate" Martino/Brighettiego.

Obaj gitarzyści z wielką swobodą poruszają się w głównym nurcie jazzu, obaj zachwycają przejrzystością i wyrazistością b.......
more