Wykonawcy:
Ronald Sebesta - klarnet
Tomasz Dobrzański - klarnet
Dominika Stencel - rogi
Marek Kuc - rogi
Szymon Józefowski - fagot
Elżbieta Jendrysik - fagot

Harmoniemusik, w najszerszym znaczeniu tego terminu, to muzyka skomponowana na instrumenty dęte, to także zespół, który tę muzykę wykonywał. W sensie bardziej specyficznym dla epoki muzycznego klasycyzmu termin ten oznaczał muzykę okazjonalną, użytkową, graną często na wolnym powietrzu przez zespół instrumentów dętych, która towarzyszyła rozrywkom i uroczystościom życia dworskiego. Określenie „Harmonie” pojawiło się jako niemieckie słowo oznaczające ogólnie zespół instrumentów dętych. Tradycja jego funkcjonowania ma długą historię. W znaczeniu tym używa go już Michael Praetorius w swoim monumentalnym dziele Syntagma musicum z roku 1620.
Zespoły Harmoniemusik utrzymywali przede wszystkim arystokraci, a za ich wzorem – ośrodki kościelne i miejskie. Było to charakterystyczne, powszechne zjawisko kultury muzycznej tych czasów. Pojawiło się ono około 1760 roku, zaś moda na ten rodzaj muzycznej rozrywki trwała do lat trzydziestych XIX wieku. Choć Harmoniemusik była tak istotnym zjawiskiem muzycznym, w dzisiejszych czasach nie wzbudziła wielkiego zainteresowania badaczy, a tym bardziej jest rzadkością na estradach koncertowych. Wynika to zwłaszcza z dość uproszczonego poglądu, że z założenia lekki repertuar Harmoniemusik pod względem artystycznym jest niewysokich lotów i nie zasługuje na zbytnią uwagę. Jednak bliższe jego poznanie z pewnością zmienia tę optykę i wnosi wiele do historii zespołu instrumentów dętych oraz wiedzy o jego rozwoju jako istotnej części orkiestry, a przede wszystkim przyczynia się do odkrywania interesującego i niejednokrotnie wybitnego repertuaru.
Tomasz Dobrzański, fragment eseju zamieszczonego w booklecie dołączonym do płyty