https://youtu.be/IXCbTUCKJ7o
https://youtu.be/y3fa0kIYuAg

muzycy:
Joao Lencastre drums,analogue synth
Jacob Sacks piano
Eivind Opsvik double bass

Editor's Info:
Portuguese drummer and composer Joao Lencastre began his Communion project in 2005, after his first visit to New York in 2002 set the scene for developing relationships with New York musicians. There he first heard and met David Binney and in 2003 Lencastre joined Binney on stage for some Portuguese dates and in 2004 he met Jacob Sacks and Thomas Morgan, who would later join Communion, when Binney’s Quartet toured. In 2005 Communion took its first real shape with a tour featuring Phil Grenadier.
Since then, Communion has had a dynamic line-up, working with Joao’s compositions, of Quintet, Septet, and Trio. Six albums have been released with the participation of David Binney, Thomas Morgan, Bill Carrothers, Phil Grenadier, Leo Genovese, Benny Lackner, Jacob Sacks,Eivind Opsvik, and others. (see Discography below)
With Jacob Sacks and Eivind Opsvik he has created a “redux” version of the project, adapting his ideas to the piano trio format. After the Communion 3 debut album Movements in Freedom, released in late 2017 on Clean Feed, here is a second opus in Song(s) of Hope:
“Cecil Taylor meets Morton Feldman meets “popish” epic themes, meets analogue synth frequency explorations.” as Lencastre himself describes.
Lencastre has found consummate partners in the translation to sound of his scores, both Sacks and Opsvik sharing his own personal characteristics in terms of elegance, subtlety and a vivid sense of drive.
With only these three, less is indeed more, proving that there’s beauty in economy on Song(s) of Hope.

spontaneousmusictribune.blogspot.com
Joao Lencastre i jego formacja Communion 3 z nowym nagraniem. Perkusiście, który incydentalnie skorzysta także z syntezatora analogowego, w okolicznościach studyjnych Timbuktu (marzec bieżącego roku) towarzyszą – norweski kontrabasista Eivind Opsvik oraz amerykański pianista Jacob Sacks. Odsłuch dziesięciu kompozycji (!) – sześciu lidera i czterech jak najbardziej kolektywnych – zajmie nam 42 minuty bez dwóch sekund.

Pieśni Nadziei, to w pełni kolektywna, dobrze skomunikowana, budowana w oparciu o przygotowane kompozycje, dość swobodna … improwizacja, czyli to, co na tych łamach lubimy najbardziej. Określenie open jazz też winno być w trakcie tej introdukcji wskazane, jako kierunek poznawczy. Narracja budowana przez skupiony, bardzo precyzyjny drumming, czyste, zwinne piano z wieloma klasycyzującymi ornamentami, and last but not least, kontrabas, zatopiony w otwartej przestrzeni narracji, wyrazisty, zdolny samodzielnie prowadzić opowieść bez narażania jej na mielizny dramaturgiczne. Przestrzeń, duch wolności, skrupulatność i duże porcje zadumy, szczęśliwie bardzo dalekie od nudy, którą zwykliśmy kojarzyć z monachijskim ECM.

Wskażmy najbardziej wartościowe momenty tej historii. Szczególnie udany zdaje się być odcinek pierwszy, niemal 10 minutowy, świetnie wprowadzający nas w szczegóły. W drugim warto zawiesić ucho na zabrudzonym tembrem smyka na strunach kontrabasu i pianem, które buduje opowieść z mikro fraz wprost z klawiatury. Także narracja piątej opowieści zgrabnie wisi na zmysłowym smyczku, a pikanterii całości nadaje skromna, syntezatorowa inkrustacja perkusisty. W kolejnej części usłyszeć można także drobinki dźwięków budowanych z wykorzystaniem prądu, a dodatkowo garść nostalgii i bardzo efektownego drummingu w ramach puenty. Siódma część pachnie barokowym smutkiem, a pianista znów stawia na minimalizm, jako ulubioną metodę twórczą. Wreszcie finałowa opowieść, z.......
more