https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_n3kT2QwGphADH1BeHV1dXnKhRnMzJZI6A


Wiesław Suruło - flute,
Paweł Solecki - bassoon,
Joanna Solecka - harpsichord,
Anna Huszczo - harpsichord

The album "Gusto NON Barbaro" is devoted to German chamber music of the 18th century. It features works by four composers, the central figure of whom is Carl Philipp Emanuel Bach. The title of the album refers to a quote from Quantz's treatise, eloquently characterizing the changes taking place in German musical style against the backdrop of, and under the influence of, the work of two leading centers: France and Italy. A modern method of composition, open to the assimilation of the admirable aesthetic achievements of art from other nations, became so dominant in Germany in the 18th century that this stylistic synthesis was considered a specifically German characteristic. In the first half of the 18th century, the unification of national styles became a reality in the work of, among others, Georg Philipp Telemann, godfather of Carl Philipp Emanuel Bach, and in the middle of that century this trend was particularly dominant in the famous Potsdam center, where, in addition to Bach's son, the other composers featured on the disc were active: Johann Joachim Quantz and Christoph Schaffrath. The oldest piece on the disc, "Gusto NON Barbaro," dates from 1716 (Telemann – Partita IV TWV 41: g 2), and the latest from 1786 (C.Ph.E. Bach – Solo Wq 133). The differences in style and compositional techniques between these works are quite distinct, yet despite the long time interval separating them, their common gene is palpable: technical excellence, combined with an appreciation of beauty and a zealous, though not uncritical, willingness to follow the rapidly changing tastes of listeners.

Płyta "Gusto NON Barbaro" poświęcona jest niemieckiej muzyce kameralnej XVIII wieku. Zostały na niej zarejestrowane utwory czterech kompozytorów, wśród których postacią centralną jest Carl Philipp Emanuel Bach. Tytuł płyty odnosi się do zaczerpniętego z traktatu Quantza cytatu, wymownie charakteryzującego przemiany, jakie zachodziły w stylu muzyki niemieckiej na tle oraz pod wpływem twórczości dwóch wiodących ośrodków: Francji i Włoch. Nowoczesny sposób komponowania, otwarty na asymilowanie godnych uznania zdobyczy estetycznych sztuki innych nacji stał się w Niemczech w XVIII wieku do tego stopnia dominujący, że właśnie owa synteza stylistyczna uznana została za cechę swoiście niemiecką. W I połowie XVIII wieku zjawisko unifikacji stylów narodowych stało się faktem w twórczości m.in. Georga Philippa Telemanna, ojca chrzestnego Carla Philippa Emanuela Bacha, a w połowie tego stulecia trend ten dominował szczególnie w słynnym ośrodku poczdamskim, gdzie działali, oprócz bachowskiego syna, pozostali kompozytorzy zaprezentowani na płycie: Johann Joachim Quantz i Christoph Schaffrath. Najstarszy utwór płyty "Gusto NON Barbaro" pochodzi z 1716 roku (Telemann – Partita IV TWV 41: g 2), a najpóźniejszy z 1786 roku (C.Ph.E. Bach – Solo Wq 133). Różnice stylu i technik kompozytorskich pomiędzy tymi dziełami są aż nader wyraźne, jednakże pomimo dzielącego je długiego interwału czasowego wyczuwalny jest w ich wspólny gen: doskonałość warsztatowa, połączona z uwielbieniem piękna i gorliwą, choć nie bezkrytyczną gotowością do podążania za szybko zmieniającymi się upodobaniami słuchaczy.