https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_nkbS_QVDtW-_uBe7YPv6AIW_NgSV4iaJ4

Isoviha została nagrana cztery lata temu, zainspirowana pomysłami, nad którymi Sasu Ripatti (aka Vladislav Delay) zastanawiał się od dłuższego czasu. Album ten jest odpowiednikiem jego dwóch albumów Rakka, które były osobistą refleksją nad naturą i światem dźwięków północnej arktycznej dziczy, 1000 kilometrów na północ od miejsca, w którym mieszka na fińskiej wyspie Hailuoto. Jest to obszar, który uwielbia eksplorować, wędrując samotnie, by cieszyć się jego surową siłą. Jednak dźwiękowy świat Isoviha to powrót do cywilizacji stworzonej przez człowieka.



Muzycznie Isoviha prezentuje bardziej skomplikowany świat niż Rakka; przeładowany i nieprzewidywalny, audio archeologia, która nakłada warstwy i zestawia codzienne dźwięki w intensywne rzeźby hałasu i dronów. Jako muzyczna obserwacja wewnętrzna i zewnętrzna, jest pod wpływem zwiększonej intensywności niepokoju, jaki odczuwa Sasu po powrocie z pustkowia. Wzmocnienie miejskiego hałasu na Isoviha zbudowane jest z uporczywych pętli, które wydają się nie działać im szybciej się rozkręcają i niebezpiecznego, przytłaczającego potencjału zwykłych przedmiotów i zdarzeń: migotania, uderzeń, tłumów, zniekształceń radiowych, starożytnych silników z zapłonem wstecznym. To hipernowoczesne musique concrète, ożenione z intuicyjnym poczuciem rytmu perkusisty jazzowego.



Cofając się jeszcze dalej w czasie, ale wciąż przywiązując do lokalności, Isoviha oznacza również "wielki gniew" i odnosi się do czasu w Finlandii pod rosyjską okupacją w latach 1700. Czasu, w którym wszyscy mieszkańcy wyspy Hailuoto zostali wymordowani, oprócz jednej pary, która została pozostawiona, by pochować zmarłych. Jakby czas był nieliniowy, reakcja na toksyczność i szaleństwo, która napędza ten album, wydaje się jeszcze bardziej odpowiednia teraz, niż kiedy został napisany cztery lata temu i potwierdza, że okropności przeszłości wciąż zaciemniają teraźniejszość.