https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mGGY2TSpYHEah8Ny4coyggc-pcnaxSNJA&si=13dbRTMlOmYHYmmA

muzycy:
William Parker - Double bass
Charles Gayle - Tenor Saxophone
Hamid Drake - Drums

Editor's info:
This performance from May 2014 was the opening concert at Jazzwerkstatt 51, given by Charles Gayle (tenor saxophone, piano), William Parker (double bass) and Hamid Drake (drums) in the Stüler Church, Peitz, Germany. The concert was dedicated “In Memoriam Peter Kowald”, the German bassist who died in 2002 and lived in New York for almost the last two decades of his life. Gayle and Parker were among his earliest musical associates in the city, as seen in the film Rising Tones Cross (full of now familiar faces, looking much younger). Gayle and Parker have been well documented together, but as far as I can tell this is the first commercial recording of them with Drake. The liner photo shows that Gayle played as “Streets the Clown” a funny nose and make-up he adopts from time to time as an onstage persona to create a distance from himself (when clowns cry, people take it seriously). For a number of years Gayle played alto saxophone, claiming that while homeless it was easier to put under his coat when sleeping, but the switch back to tenor now seems permanent. Gayle’s music – with its gospel-tinged, Ayleresque tunes – is rooted in a world in which the Church and music afforded some of the few redemptive moments in lives endured, combining deep sadness with the hope of salvation. Nowadays, his playing tends to be less fuelled by a relentless energy however, as if striving for a place where self is transformed through sound, feeling at times like a musical enactment of Jacob wrestling with the Angel. With the perspective of someone in their seventies – and the inevitable taking stock – Gayle’s playing has become sparser, with an economy of gesture typical of late work, but also no doubt due to the constraints imposed by age. His fiery spirit and sense of sanctity are still there, now more pensive than polemic. That isn’t always so – much depends on with whom he’s playing. 26.......
more

esensja.pl
Amerykański saksofonista i pianista freejazzowy Charles Gayle, mimo podeszłego już wieku (w tym roku obchodził siedemdziesiąte siódme urodziny), lubi podróżować po świecie. Najczęściej jego eskapady związane są z koncertami, podczas których co rusz towarzyszą mu nowi artyści. Na albumie „Live at Jazzwerkstatt Peitz” u boku Gayle’a pojawiają się dwie inne legendy jazzu improwizowanego: kontrabasista William Parker oraz perkusista Hamid Drake.

Trzeba mieć w sobie wiele samozaparcia, aby – jak Charles Gayle – zbliżając się powoli do osiemdziesiątki, podróżować po świecie nie tyle w celach turystycznych, co zawodowych. Ale też jest to artysta zahartowany przez życie; wystarczy wspomnieć, że po przeprowadzce z rodzinnego Buffalo do Nowego Jorku przez dwadzieścia lat był bezdomny, utrzymywał się z grania na saksofonie – na ulicach miasta i w metrze. Dopiero gdy niemal dobił do pięćdziesiątki, los postanowił się do niego uśmiechnąć – zaproponowano mu nagranie płyty. Tak powstał album „Always Born” (1988), od którego zaczęła się profesjonalna kariera muzyczna Gayle’a. Od tamtej pory czarnoskóry saksofonista i pianista (tak naprawdę trudno byłoby określić, który instrument jest mu bliższy) pozostaje bardzo aktywny na scenie freejazzowej. Stoi na czele sygnowanych własnym nazwiskiem Tria i Kwartetu; na dodatek angażuje się w wiele innych projektów. Często też zmienia artystycznych partnerów, wychodząc z założenia, że nawet będąc tak doświadczonym muzykiem, może się jeszcze czegoś nauczyć od innych.

Gdy w kwietniu 2014 roku przyjechał do naszego kraju, u jego boku na koncertach znaleźli się dwaj artyści z naszego regionu Europy: polski kontrabasista Ksawery Wójciński oraz niemiecki perkusista Klaus Kugel. Jak wypadł ich wspólny występ w klubie Dragon w Poznaniu, można posłuchać na wyśmienitym, wydanym przez warszawską firmę For Tune, albumie „Christ EverlastingR.......
more