Wojciech Jachna – flugelhorn, trąbka
Grzegorz Tarwid – fortepian
Albert Karch – perkusja

Wojciech Jachna – a former student of the legendary trumpeter Piotr Wojtasik and a musician who gained his refinement by the side of the great Andrzej Przybielski – meets two fledglings and forms with them not so much a swinging trio that would grow directly froma jazz root but something in the shape of an open, improvised chamber music ensemblewhere the subtle, controlled free jazz is combined with classical piano forms. Grzegorz Tarwid participates in the creation of a new chapter in the history of Polish pianomusic without being unduly sentimental. He knows to appreciate Makowicz or Jagodziński, but the context of his playing – combined with inspirations found in Shostakovich or the impressionists– suggests another direction already defined by Paul Bley or Matthew Shipp. The elegant Albert Karch, on the other hand, resembles Tony Williams from Miles Davis’s secondbig quintet – a young man endowed with great imagination and expressivity on stage. It’ssurprisingly delightful to see both of them introduce such non-obvious and non-pure narrative
in such a young age. Their playing is not so much rampantly wild or aiming to overcomethe schemes as it is focused on creative modification of the latter. Wojciech Jachna – like most players who apprenticed at Mózg, a famous club in Bydgoszcz– stems from its specific root and whether he wants it or not he is pigeonholed asa post-yass musician; this stamp is quite firmly borne by Bydgoszcz artists who had abandonedrevolutionary idiom long ago and do not have to destroy anything anymore. “Sundal” is to be viewed as Jachna’s new acoustic deal. (Tomasz Łuczak)

Wojciech Jachna uczeń legendy polskiej trąbki Piotra Wojtasika oraz muzyk, który nabierał szlifu u boku wielkiego Andrzeja Przybielskiego, spotyka dwóch nieopierzonych młodzieńców. Tworzy z nimi nie tyle swingujące trio wyrastające wprost z jazzowego korzenia, co próbuje raczej zdefiniować coś na kształt otwartej, improwizowanej kameralistyki, gdzie subtelne, kontrolowane free spotyka klasyczne, fortepianowe formy. Grzegorz Tarwid współtworzy nowy rozdział polskiej pianistyki, ale nie jest przesadnie sentymentalny. On wie, że należy cenić Makowicza czy Jagodzińskiego, ale kontekst jego gry, w połączeniu z inspiracjami Szostakowiczem czy impresjonistami, podpowiada bardziej kierunek zdefiniowany przez Paula Bleya czy Matthew Shippa. Z kolei Albert Karch –elegant, jest niczym Tony Williams z drugiego wielkiego kwintetu Milesa Davisa – młodzian obdarzony wielką wyobraźnią i wyrazistością sceniczną. Niesamowite, że w tak młody, wieku obaj wprowadzają tak nieoczywistą, brudną narrację. To gra w kierunku nie tyle dzikiego nieokiełznania czy totalnego łamania schematów, co raczej ich twórczego modyfikowania.Wojciech Jachna, jak większość muzyków terminujących w słynnym bydgoskim klubie Mózg, wywodzi się z pewnego specyficznego korzenia i choćby nie chciał, dotyka go ta post-yassowa łatka, często towarzysząca bydgoskim muzykom, którzy dawno już porzucili rewolucyjny idiom i nic burzyć nie muszą. „Sundial” należy bowiem traktować jako nowe,akustyczne rozdanie Jachny.
(Tomasz Łuczak)