https://youtu.be/kj25MIqxjf4

muzycy:
Marco von Orelli: trumpet, slide trumpet
Sheldon Suter: prepared drums
Luis Lopes: electric guitar and objects
Travassos: electronics

Depuration. This may be the best term to describe the type of approach conducted by the Swiss musicians Marco Von Orelli and Sheldon Suter and by their Portuguese partners, LuIs Lopes and Travassos in the new opus of the project Big Bold Back Bone. If this one was previously characterized by the folding of multiple directions, from a chamber improvisation with a vague jazz flavor to rock distillations, or at least distillations of the electric parasites of that music genre, now what we find is the fruit of a decisive focus on the materials, of a depuration, in consequence, and that because there was a process of formal and stylistic resolution. We recognise the premises of a certain EAI (electro-acoustic improvisation) heiress of the pioneering band AMM and taken in the direction of the reductionist, near-silence tendency, meaning that the melodic phrasing and the rhythmic plane (already broken and not linear) are substituted by a minucious textural and timbric work. No conventional uses of acoustic instruments, the trumpet and the drumkit, remain in “In Search of the Emerging Species”, and if the music follows some of the formulas chosen for the guitar and the electronic devices in experimental domains, they’re both at the service of a collective, with the produced sounds mixing with all the others and, in that way, almost disappearing. It’s just one, and very long, the piece here played (“Immerge”), with an extremely slow development, suspensive even, sometimes with a cliff opening in the flow of events, not to solve what is behind, not to give it conclusion, but allowing the choice of another heading in the forest of little and exotic sounds being build. A beautiful record to listen to microscopically, dropping all the tasks of everyday life.

Śmiem powiedzieć na początku, że ten skromny album szwajcarsko (Marco Von Orelli i Sheldon Suter) - portugalskiego (Luis Lopes i Travassos) składu to jeden z najciekawszych albumów elektroakustycznej improwizacji, jaki w ostatnim czasie trafił do moich rąk. I właściwie na tym powinna się ta recenzja skończyć. Ale z kronikarskiego obowiązku postanowiłem nieco ją jednak rozwinąć.

Wcześniejszy album tego składu (trąbka, bębny, elektryczna gitara i elektronika) charakteryzował się mocnym poskładaniem i nałożeniem na siebie całego konglomeratu wpływów i korzeni. Tak jakby każdy z tworzących go muzyków przyniósł tu cały wielki bagaż indywidualnych doświadczeń, wykorzystał wszystkie nagrywając album i już, jest. Odnajdywaliśmy tam wpływy jazzu, free jazzu, noise'u, rocka, muzyki psychodelicznej, a wszystko to było zawieszone w gęstym sosie improwizacji. To nie była zła płyta, ale album eklektyczny w którym nietyle pojawiały się nagrania przynależne do różnych gatunków, ale łączących w jednym odmienne stylistyki i rodzajowe odwołania.

Teraz obcujemy zupełnie z czym innym. Jeden utwór i skrajna, minimalistyczna formuła grania. Nic tu nie jest proste i oczywiste, chociaż to co dostrzegamy na początku dzieje się na naszych uszach przez całe czterdzieści z górą minut "trwania" tego albumu. To gęsty, preparowany sos w którym nie ma tradycyjnego zastosowania akustycznego instrumentarium (wszyscy – gitarzysta, bębniarz, ale i trębacz preparują swoje instrumenty), a każdy wydobyty dźwięk porażą estetycznym pazurem, drapie i drażni zmysły, ale też zachwyca celowością. To muzyka dźwiękowych tekstur tworzonych przez niezwykłych improwizatorów z absolutnie unikatowym wyczuciem i wyobraźnią. Zachwyca mnie w tej muzyce absolutnie wszystko - od wyczucia dźwiękowych przestrzeni, przez linearną, porwaną narrację po - w końcu - niezwykłe, stępione, ale jednak namacalnie obecne emocje. Znakomita płyta, chociaż pewnie nie wszyscy dostrzegą tu muzykę.
.......
more