Aga Winska – sopran [1-16]
Robert Morawski – piano [1-15]
Pascal Sigrist – piano [16]

Bogdan Żywek • studio153.pl • recording, mastering | 2015

Francis Poulenc (1899–1963) was one of the few 20th-century composers to combine modernity with extraordinary popularity. His music, rooted in tradition yet fresh and imaginative, captivates with its balance of elegance and irony, seriousness and lightness. This album aims to showcase the French composer's playful, subversive nature, as expressed in his art. The songs performed here were composed between 1927 and 1943, before the composer's period of nervous breakdowns and depression. Each cycle was written to a different type of poetry. The playful "Airs chantés" feature Moréas's lighthearted symbolism; "Banalités" is a musical take on Apollinair's surrealism; "Deux poèmes de Louis Aragon" is a critically critical war poetry; and "Quatre chansons pour enfants" juxtaposes the innocent poetry for children by Jean Nohain with the dance rhythms of Parisian bars, with the cancan at the forefront. Here, we hear both lyrical melodies and pieces with an almost café-like character. All of them demonstrate Poulenc's unique neoclassical style. This music masterfully blends everyday prose with poetic sensibility, creating a vivid portrait of Paris in the last century. This album is an invitation to discover one of the most compelling voices in 20th-century French music.

Francis Poulenc (1899–1963) to jeden z niewielu kompozytorów XX wieku, którzy połączyli nowoczesność z niezwykłą popularnością. Jego muzyka, zakorzeniona w tradycji, a zarazem świeża i pełna fantazji, urzeka równowagą pomiędzy elegancją a ironią, powagą a lekkością. Niniejsza płyta ma na celu zaprezentowanie wyrażonej w sztuce zawadiackiej, przewrotnej natury francuskiego twórcy. Wykonywane tu pieśni powstały w latach 1927-1943, a więc przed okresem załamań nerwowych i depresji kompozytora. Każdy cykl został napisany do innego typu poezji. W żartobliwych Airs chantés znajdziemy lekko potraktowany symbolizm Moréasa, Banalités stanowią muzyczne ujęcie surrealizmu Apollinaira, Deux poèmes de Louis Aragon są pełną krytycyzmu poezją wojenną, natomiast Quatre chansons pour enfants to zestawienie niewinnej poezji dla dzieci Jeana Nohain z tanecznymi rytmami paryskich lokali, z kankanem na czele. Usłyszymy tu zarówno liryczne mélodies, jak i utwory o niemal kawiarnianym charakterze. Wszystkie one ukazują niepowtarzalny, neoklasyczny styl Poulenca. To muzyka, która w sposób mistrzowski łączy prozę codzienności z poetycką wrażliwością, tworząc barwny portret Paryża minionego stulecia. Album ten to zaproszenie do odkrycia jednego z najciekawszych głosów francuskiej muzyki XX wieku.