Recenzja z książki AMALIA RODRIGUES - Najsłynniejsza Śpiewaczka Fado, autor Vitor Pavao dos Santos
Wieczorem 11 grudnia 1994 roku w Coliseu dos Recreios Amalia po raz ostatni zaśpiewała publicznie, czego nikt oczywiście wtedy nie podejrzewał.
Sama Amalia ciągle myślała, że powróci na scenę albo że przynajmniej dokona nowych nagrań, ale tak się nie stało.
Jednocześnie w 1997 miała szczęście ujrzeć świeżo wydaną swoją płytę prawie z samymi nowościami, płytę, której tak bardzo lubiła słuchać, szczególnie podczas przejażdżek samochodem. Płyta ta jest ważna głównie dlatego, że daje wyobrażenie o dotychczas niepublikowanym materiale, który znajduje się nadal w archiwach wytwórni Valentim de Carvalho i który winien być obowiązkowo udostępniony publiczności.
Wśród nowych piosenek spotykamy 'Medo', Reinaldo Farii z muzyką Alaina Oulmana, o intensywnym dramatyzmie, z bardzo subtelnym wykorzystaniem słowa medo, które głos zabarwia na tysiące kolorów. 'Longe Daqui', autorów Fadinho Serrano, z folklorystycznym brzmieniem, ukazuje inne oblicze pełnego czułości głosu Amalii. Jest to głos zawierający w sobie jakby głębokie omdlenie tęsknoty, w tym rodzaju nowej średniowiecznej 'cantiga de amigo', autorstwa O'Neilla i Oulmana - 'Verde Pino', 'Verde Mastro'.
Jest tutaj też utwór Ary dos Santos, niezwykle zachwycający - 'E Da Torre Mais Alta', a także dwie kolejne piosenki Alaina Oulmana, z nieznanymi autorami tekstów - dziwaczna 'Amor Sem Casa' oraz bardzo niepokojąca 'Procura'.
Wszystkie interpretacje najwyższej jakości, ale te dotyczące utworów już wcześniej nagrywanych odznaczają się niespotykaną wspaniałością - lament w 'Abril', bolesny liryzm w 'Primavera' czy pogłębione zespolenie z intencją wiersza w 'Nao E Desgraca Ser Pobre'.
Na koniec największa uczta, 'Consaco', o której można powiedzieć, że jest najczystszej próby odszyfrowaniem desperackiej samotności wiersza Luisa de Macedo, jakiego głos ludzki kiedykolwiek dokonał.
.......
więcej