Każda płyta Białej Gorączki była przełomowa, każda była inna niż pozostałe, ale największym skokiem na główkę był chyba „Spokój” z 2003 roku. Po tej płycie zespół zwiedził kilka razy Europę i zagrał pewnie w każdej polskiej miejscówce prowadzonej przez punków.
„Spokój” to nowe brzmienie i nowe treści. Są tu punk rockowe hity z chórami jak w Berurier Noir i kawałki przy których można zgubić nogi w pogo, ale całościowo ta płyta to prawdziwa anarcho-punkowa epopeja. 19 piosenek w godzinę, gdzie motywy i tempa zmieniają się jak w kalejdoskopie, a punkowa energia rozsadza głośniki. Bo choć ta płyta jest napakowana po same brzegi wolnościowo-anarcho-feministycznym przekazem, jest też świetnym podkładem do dzikiej, punkowej zabawy. Pod tym względem ten zespół nie miał sobie wówczas równych!  Z drugiej strony pojawiło się na tej płycie wiele tematów, które wówczas były stosunkowo nowe, a dziś nimi żyjemy.
Nie było „Spokoju” na kompakcie już od kilku lat. Reedycja 2025, po gruntownym masteringu (studio Hagal) brzmi mocniej i klarowniej – tak jak powinna zabrzmieć już 20 lat temu. Bez wątpienia to jedna z ważniejszych płyt polskiej sceny niezależnej XXI wieku.