Legendarne Ząbki to zapis sesji nagraniowych efemerycznych formacji, które w połowie lat 80-tych tworzyli Jacek Alka (udzielał się zespole Praffdata w latach gdy członkowie byli uczniami Szkolnego Ośrodka Socjoterapii (SOS), Bolesław Błaszczyk (członek Kabaretu Grupy MoCarta, twórca multimedialnej
Grupy MM oraz postindustrialnej formacji 997, współpracuje z wydawnictwem Bołt Records przy Serii Polish Radio Experimental Studio), Ryszard Wojciul (grał później w Różach Europy i Sztywnym Palu Azji, obecnie prowadzi audycje jazzowe w soboty w Radiu TOK FM i jest producentem muzycznym)
i Robert Wyszyński i ich goście na warszawskiej Pradze
i podwarszawskich Ząbkach.

Jako adepci szkół muzycznych, przeczuwając czające się sidła rutyny, ocalili to, co było ich wewnętrznym ogniem – grupową improwizację.

Publicznie wystąpili tylko raz - na dyplomowym recitalu Roberta
w klasie perkusji w szkole muzycznej na Bednarskiej. Uszkodzony, poćwiartowany jazz, erupcje czystej energii free, cytaty z muzycznego renesansu, odniesienia do współczesnej klasyki, parodie, to efekty twórczego transu wkraczających wówczas w pełnoletność muzyków. Muzyka LZ nie jest ani trudna, ani niezrozumiała, stanowi wielobarwną mozaikę, zagraną odważnie i bez fałszywego zadęcia.

Na materię brzmieniową formacji składają się m.in.: perkusja (także automatyczna – radziecka), ksylofon, instrumenty dęte, wiolonczela, gitara basowa, polskie organy elektryczne, zabawki, sporadyczne taśmowe podkłady i spontaniczne akcje wokalne. Przed włączeniem zapisu muzycy niemal niczego nie ustalają,
ale grając przeważnie dbają o zwartą formę i wyrazistość brzmienia. Starają się przy tym uwiecznić swe działania
w możliwie profesjonalny sposób. Wykreowane dźwiękowe historie wytrzymały próbę czasu i radykalnie odcinają się na tle tego co najczęściej opatruje się pojęciem jazzowej czy rockowej ekstremy.

Muzycy d.......
więcej