Dwupłytowy album przygotowany przez zespół Alibabki. Wokalistki wybrały tytuły utworów, co nie było łatwe, bo różne mają gusty i upodobania, same ułożyły kolejność i zredagowały album. Chciały uczestniczyć na każdym etapie jego powstawania. Co więcej, choć nie występują publicznie od dawna, to dla potrzeb tego wydawnictwa nagrały w formie bonusu dwie nowe piosenki z tekstami Tomasza Wachnowskiego i muzyką Jerzego Jarosława Dobrzyńskiego, kompozytora, który upodobał je sobie szczególnie. No i okazało się, że czas nie naruszył możliwości wokalnych zespołu. Alibabki brzmią jak dawniej znakomicie. Alibabki były unikalną formacją w powojennej historii polskiej muzyki rozrywkowej. Od dziecka śpiewały w różnego rodzaju chórach. Jedne w Dziecięcym Chórze Filharmonii Narodowej, inne w swoich szkołach muzycznych. Los sprawił, że spotkały się w chórze harcerskim Władysława Skoraczewskiego. Okazało się, że ich głosy wyjątkowo dobrze ze sobą współbrzmią, co dla zespołu wokalnego jest sprawą pierwszorzędną. Z czasem to brzmienie stało się charakterystyczne i łatwo rozpoznawalne. Zadebiutowały na Giełdzie Piosenki w Warszawie w 1964 roku. Jak z tego widać ich kariera sceniczna trwała 33 lata. Miały klasę i wyróżniały się pośród innych tego typu zespołów. Miały wyrobiony gust i były konsekwentne. Chciały śpiewać piosenki niebanalne. Miały trochę szczęścia, bo natrafiały na znakomitych opiekunów muzycznych: Zbigniewa Ciechana, Juliusza Loranca (najdłużej), Barnarda Kawkę, Henryka Wojciechowskiego. Teksty pisali dla nich najlepsi: Jonasz Kofta, Agnieszka Osiecka, Wojciech Młynarski, Jan Tadeusz Stanisławski, Maria Czubaszek. Także muzykę tworzyli najlepsi: wspomniany Juliusz Loranc, Jan Ptaszyn Wróblewski, Jerzy Jarosław Dobrzyński, Wojciech Karolak, Jacek Mikuła i inni. Nagrały ponad trzysta piosenek solowych i blisko dwa tysiące towarzysząc innym piosenkarzom. Nagrywały z takimi gwiazdami polskiej estrady jak: Czesław Niemen, Skaldowie, Maryla Rodowicz, Wojciech Młynarski, Jerzy P.......
więcej