„Mieszkam tu nad Wisłą tyle lat" - śpiewa Mieczysław Fogg. Mieszkał nad Wisłą i śpiewał w Warszawie i o Warszawie. Bez jego piosenek brakowałoby naszemu miastu tego szczególnego koloru. Przechodząc brzegiem Wisły, Fogg zastanawia się nie tylko nad tym, „ile rymów od stuleci wyłowili z niej poeci?", ale i też „ile kul tu leży na dnie?".

Albert Harris, którego sercu stolica była równie bliska, po powrocie do niej w roku 1944 pragnąłby znów ujrzeć zapamiętane przed laty miasto, przypominające „uśmiech dziewczyny kochanej". Tymczasem Warszawę „przygniotły rozpacz i ból i teraz można było nad nią już tylko zapłakać". Z tych rozdarć powstała „Piosenka o Warszawie" - jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających. I słowa, i muzykę do niej napisał właśnie Albert Harris, który też śpiewa ją na niniejszej płycie. Posiadał ją w repertuarze również Mieczysław Fogg i często wykonywał - jeszcze w gruzach Warszawy. Była rodzajem hymnu, dającego wiarę, że uda się przywrócić zrujnowanej stolicy ów „uśmiech dziewczyny kochanej".


Jesteśmy oto w Warszawie lat 20. i 30. Czas wspomnień otwiera Ludwik Sempoliński. Z perspektywy czasu i doświadczeń starszego pana wzdycha, iż kiedyś „inny maj był - inne bzy. I gdzie te czasy, gdy na bicyklu w aleje się mknęło, a urocze wieczory można było spędzić w Iluzjonie".


Po nim „Trubadur Przedmieść Warszawy", jak mówiono o Tadeuszu Faliszewskim, śpiewa panegiryk (od razu dodajmy, że jak najbardziej należny) na cześć pięknych mieszkanek stolicy: „Warszawianki, warszawianki - wszystkie zgrabne i powabne, bo Warszawa tylko takie córy ma". Faliszewski to jeden z największych pieśniarzy Warszawy, a w latach 30. bodajże jedyny. Z jego piosenek poświęconych stolicy można by wydać cały album, spośród których zwłaszcza te z dalekiej Pragi stworzyłoby kwiecistą i „charakterną" mozaikę. Kilka z nich zamieszczamy na naszej płycie........
więcej