https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lb0BCO3JYgB9K8Zfn-tTJ6SsvdwPze8HM


Dave Witte (Drums)
DJ Speedranch (AudioMulch Vocals)
James Plotkin (Bass, Guitar, Synthi, Wave Editing

Naked City gra postrocka? Nokautująca niespodzianka. Toż to, jak na razie najlepsza – obok "Tomorrow Never Comes" Xinlisupreme – rockowa płyta roku. Album bardzo szczególny o tyle, że jawi się hałaśliwym, ekstremalnym podzwonnym dla zdechłego postrocka. Słuchać tu echa powikłanego jazzcore'a lat 80, sporo japońskiego noise'u – z tej core'owej półki od Yamatsuki Eye & Boredoms po K. K. Nulla. W tym sosie słychać jednak motywy przywodzące na myśl postrockową estetykę. Minimalne, zapętlane hipnotycznie motywy, bębny poddawane szatkującym miksom z echami dubowej szkoły, jazzujący nerw, dźwiękowe preparacje rockowego instrumentarium wywiedzione z wrażliwości epoki cyfrowej. Wszystko to, co na gruncie postrocka było jednak delikatne, ciepło przygaszone i ospałe tu poddane zostaje terapii ostro metalicznych noiseowych przesterów i porwane energią free rocka. Pod szyldem Phantomsmasher powraca James Plotkin. Artysta, którego wypada wymienić jednym tchem obok Micka Harrisa i Justina Broadricka. Podobnie jak oni wywodzi się ze sceny ekstremalnego grindcore'a przełomu lat 80. i 90., a zafascynowany elektroniką ewoluował w rejony darkambientu/ illbientu (otarł się nawet o wytwórnie Kranky). Phantomsmasher kapitalnie łączy te dwie sfery doświadczeń w dzikim, energetycznym wykopie, który ma więcej siły, niż wszystkie tegoroczne albumu "garażowego renesansu" razem wzięte.
Rafał Księżyk (Aktivist / Antena Krzyku)

Wojtek Wysocki (nuta.pl):
Phantomsmasher to nowy projekt Jamesa Plotkina - człowieka, którego artystyczna biografia obejmuje zarówno grind core (Old), ciężki, awangardowy rock (Scorn), jak też okolice eksperymentalnego jazzu (John Zorn). Dokładnie wszystkie te wątki znalazły ujście na tej płycie. Ultraszybkie, grindowe tempa i gitarowy jazgot mieszają się tu z awangardowymi, elektroakustycznymi improwizacjami, czytelne riffy przeobrażają się to w ambientalne plamy, to znów w kakofoniczny zgiełk, a zabawy brzmieniem w grę kompu.......
więcej