Słuchowisko, melorecytacja – słowa i dźwięki

„Czyjś Głos” to dialog wewnętrzny indywiduum noetycznego. Głos jednak tak naprawdę skrywa swoje wątpliwości, choć z pozoru mogłoby się wydawać, że są wyrażane explicite. Rozpraszają się we mgle supozycji, naznaczonych uporczywym dążeniem, nie osiągają satysfakcjonującego rezultatu.
To głos, który artykułuje swoje widzenie świata w wielu odrębnych formach wypowiedzi. Wykreowany głos rozszczepia się dając w ten sposób możliwość spotkania ze światem słowa. Słów postępujących według określonego zamysłu, układających się w szeregi znaczeń, wpadających na siebie, depczących sobie po piętach. Słów tańczących w rytm własnej muzyki, świszczących, kołyszących, stukających, pląsających, rozpraszających się. Słów niedokończonych, sylabizowanych, bełkotliwie przechodzących w dźwięczną onomatopeję.
Projekt został zrealizowany w Studiu Nagraniowym ROGALÓW ANALOGOWY przy użyciu tradycyjnych efektów dźwiękowych z udziałem Pawła Szamburskiego z zespołu Bastarda ( flet basowy, efekty ) oraz Wojciecha Czerna twórcy awangardowej formacji Za Siódmą Górą ( realizacja dźwięku, efekty analogowe, organy Hammonda ). W słuchowisku został użyty dźwięk Mechanicznej kołyski ze spektaklu Tadeusza Kantora „Umarła klasa”. Jest on czymś w rodzaju motywu przewodniego kompozycji, a rozumiejąc szerzej kontekst filozofii sztuki jaką głosił Kantor, dźwięk ów stał się swoistym odwołaniem zarówno do ready-made, jak i pojęcia realności najniższej rangi.
W końcowej części słuchowiska, w kompozycji „Się” słyszalny jest brak pewności. W krótkich, ciętych, ekspresyjnych frazach rezonuje wieloznaczność. W tym dadaistycznym fragmencie egzystencjalny paroksyzm urasta, ale przynosi jedynie rozczarowanie, które wybrzmiewa w finale słuchowiska w powtarzanej sentencji: „być może”. Próba wyrażenia, wypowiedzenia, wygłoszenia, pochwycenia we słowach tego, co niewyrażalne kończy się więc.......
więcej