Ireneusz Socha (dembitzer.serpent.pl):

Na program płyty składają się: pięcioczęściowa kompozycja Dockstadera i Reicherta "Omniphony 1" (1966) na - jak to zostało ujęte w opisie kompaktu - "dźwięki konkretne, zespół kameralny, elektronicznie przetworzony zespół kameralny, żyletki i taśmę" oraz dwie konkretno-elektroniczne kompozycje Dockstadera "Study No. 7" (1961) oraz "Past Prelude" (1990). "Omniphony 1" wytyczyła nowy kierunek w dziedzinie kompozycji muzycznej, gdyż w odróżnieniu od dzieł Varese'a, Xenakisa czy Stockhausena, gdzie orkiestra i tzw. "taśma" funkcjonowały jako światy równoległe, włączyła w proces przetworzeń brzmieniowych również głosy instrumentów kameralnych, których skale, zakresy barw i dynamiki oraz czasy wybrzmiewania zostały poszerzone w celu stworzenia nowej, wspólnej platformy brzmieniowo-kompozycyjnej dla mediów elektronicznych i tradycyjnych. Proces kompozycyjny rozpoczął Dockstader, który w 1963 r. przygotował zestaw kolaży dźwiękowych na taśmę, nazywając je "komórkami". Do ich stworzenia posłużył się nagraniami naturalnej fali dźwiękowej rozchodzącej się w powietrzu, czyli np. dzwonów, wiatru, głosów ludzi itp., jak również dźwiękami wygenerowanymi elektronicznie, gdzie modulacja jest utrwalana bezpośrednio na taśmie, jak np. w przypadku oscylatorów. Po zapoznaniu się z "komórkami" Reichert dokomponował do nich serię części instrumentalnych na orkiestrę kameralną. Trzy lata trwało zbieranie funduszy na realizację nagrań. Sesja odbyła się w marcu 1966 r. w studiach Gotham Recording Corporation w Nowym Jorku. Gotowe nagrania orkiestrowe zostały następnie poddane przetworzeniom w niezależnym centrum muzyki elektronicznej przy użyciu aparatury do edycji dźwięku skonstruowanej przez Roberta Mooga. Transmutacje te polegały na zmianie naturalnej dynamiki, skali oraz składowych harmonicznych konwencjonalnych instrumentów kameralnych. Materiał dźwiękowy "Omniphony 1" można było teraz zaklasyfikować do trzech kategorii: dźwięki akus.......
więcej