Interpretacja utworów współczesnego kompozytora Mortona Feldmana, w wykonaniu pianistyStephane\'a Ginsburgha: \"Palais de mari for piano\" z 1986, \"Intermission 6 for two pianos\" z 1953 i \"Last pieces for pianos\" z 1959 roku.

Płyta wydana przez Sub Rosa w serii Unclassical.


K. Antosiewicz:
\"Morton Feldman, duchowy krewny Cage\'a, Wolffa i Tudora, jest dla mnie kompozytorem, którego muzyka nabrała charakteru cudownego flirtu z czasem jako czynnikiem, bez którego sztuka kompozycji zwiędłaby wieki temu. (...)
Feldman do perfekcji okiełznał dialog z ciszą. Poszczególne, oszczędne uderzenia w klawisze (już samo słowo \"uderzenie\" wydaje mi się zbyt brutalne, gdyż atak ulega tu rozmyciu i dźwięki z założenia chyba zredukowane są do samego wybrzmienia) tworzą nieuchwytną melodię, tym trudniejszą do odtworzenia w pamięci, im bardziej będziemy starali się przewidzieć jej rozwinięcie.



Morton Feldman (1926-1987) należał, obok Johna Cage’a i Earle Browna, do najbardziej znanych amerykańskich kompozytorów muzyki współczesnej w ubiegłym stuleciu. Jego minimalistyczne, repetytywne kompozycje miały za zadanie dezorientację słuchacza i przestawienie go na inny rodzaj percepcji. W szczególności, Feldman unikał nawet cienia „melodii” w tradycyjnym sensie, aby nie odciągać uwagi słuchacza od głębszego, podświadomego odbioru dźwięków. Tutaj mamy trzy fortepianowe .kompozycje Feldmana z różnych lat (1953, 1959, 1986).

Morton Feldman to dla wielu najwybitnieszy XX-wieczny kompozytor. Ten amerykański Żyd, rówieśnik Johna Cage\'a, wywarł i wywiera coraz większy wpływ na współczesne oblicze muzyki. Na pierwszy rzut ucha utwory Feldmana zdają się brzmieć po prostu dziwnie: jakieś pojedyncze, rozbite dźwięki, chropawe, skupione jak gra dźwiękowych plam oraz ciszy, ona jest tutaj równorzędnym elementem planu dźwiękowego. Jest to muzyka nasycona si.......
więcej