https://youtu.be/EsculGR2a9I
https://youtu.be/T08MLpeYii8

Skład:
Piotr Schmidt – trumpet
Tomasz Bura – grand piano, synthesizers
Michał Kapczuk – bass guitar
Sebastian Kuchczyński – drums

Oraz
Alex Hutchings – electric guitar (tracks 3, 6, 7)
Joanna Szymala – electronics (tracks 2, 7)
Bartek Pieszka – vibes (tracks 4, 5)
DJ Krime – turntablism (tracks 1, 7)
MC Solomon – rap (track 1)
Marcin Jajkiewicz – vocal (track 1)
Bartosz Libera – vocal scretches (track 1)

Schmidt Electric to trzeci najlepszy zespół elektrycznego jazzu w Polsce wg. ankiety Jazz Top magazynu Jazz Forum (za rok 2014). Grupa od początku powstania fascynuje osobliwym połączeniem fusion i przestrzennego jazzu, z soulem, funkiem, R&B oraz muzyką filmową. Wraz z nową płytą pt: “Tear The Roof Off” muzyka ta nawiązuje także do stylu drum’n’bass oraz wykorzystuje elementy hip-hopu.

Robert Ratajczak:

Na “Tear The Roof Off” aż roi się od świeżych, nowatorskich rozwiązań, które jednak każdorazowo nawiązują do jazzowej tradycji. To płyta o doskonale skonstruowanej dramaturgii, od której trudno się oderwać, niczym od porywającej lektury jaką czytamy “jednym tchem”. Piotrowi Schmidtowi i jego kolegom, czerpiącym z jazzowej tradycji i przyprawiającym ją najnowocześniejszymi rozwiązaniami brzmieniowymi, udało się stworzyć doprawdy oryginalną i osobliwą estetykę dźwiękową. Każdy z muzyków podstawowego składu formacji stanowi nieodzowny filar całości, wnosząc do zespołu własne, uwalniane w muzyce wizje. “Tear The Roof Off” to także wyjątkowy majstersztyk pod względem miksu i ostatecznej produkcji nagrań.


Na płycie nie brak pięknych i ujmujących linii melodycznych, wyłaniających się z kunsztownych aranżacji. Takie, w większości prowadzone dźwiękami trąbki lidera, odkrywamy m.in. w kompozycji Piotra Schmidta: “Spanish Inquisition”, czy utworze Tomasza Bury: “Vision 1″, ozdobionym świetnie wpasowanymi w estetykę utworu dźwiękami wibrafonu, gościnnie biorącego udział w sesji – Bartka Pieszki.

Chwilą wytchnienia pośród muzyki pełnej rozmaitych ornamentów i swego rodzaju przepychu aranżacyjnego, jest ballada “Still Without”, która poza główną linią trąbki, wyposażona jest w impresyjną, rozbudowaną partię fortepianu kreowaną również przy wsparciu wibrafonu.

Innym osobliwym fragmentem albumu jest .......
więcej