Twórczość wirginalistów angielskich (wirginał to mniejsza odmiana klawesynu) z przełomu XVI i XVII stulecia była inspiracją francuskiego stylu klawesynowego, który po kilkudziesięciu latach, już jako muzyka francuska, powrócił na Wyspy. W takiej dojrzałej formie został zaadoptowany przez najwybitniejszego kompozytora urodzonego w Anglii. Henry Purcell, świadom źródeł tej muzyki, wzbogacił ją kolejnymi nawiązaniami do rodzimych tradycji muzycznych i własną oryginalną techniką kompozytorską.
Nadzwyczaj staranne interpretacje ośmiu suit klawesynowych Purcella, dokonane przez Ewę Rzetecką-Niewiadomską, przekonująco potwierdzają kunszt i estetyczną wartość tych, pełnych uroku i stylistycznych smaczków, kompozycji, które jednak z powodów pozamuzycznych, znalazły się na marginesie głównego nurtu dziejów muzyki.