Dutch Masters of Music
A Polish Portrait of Cornelius Schuyt

Małgorzata Feldgebel - violin, Joanna Nogal - viola, Piotr Zalewski - viola da gamba, Paweł Zalewski - viola da gamba, Marcin Zalewski - viola da gamba, lute, Krzysztof Owczynik - recorders, cornamuse, cornetto, Bartłomiej Swebodziński - recorders, Michał Kiljan - alto, tenor - trombone ( nr 12 - solo), Robert Krajewski - basso trombone, Mirosław Feldgebel - harp, Robert Siwak - percussion, Jacek Urbaniak - bombard, recorders, cornamuse, arrangement

Niderlandzcy Mistrzowie Muzyki
Polski Portret Corneliusa Schuyt’a

Cornelius Schuyt urodził się w 1557 roku w Lejdzie, w rodzinie muzyków. Jego ojciec był organistą w tamtejszym kościele św. Piotra, przy którym Cornelius uczęszczał do szkoły łacińskiej i śpiewał w chłopięcym chórze. Lata jego kształcenia były ostatnimi chwilami holenderskiego katolicyzmu. W 1572 roku wprowadzono w kraju reformę, a w 1581 roku Holandia wywalczyła niepodległość, wkraczając w jeden z najowocniejszych okresów swego kulturalnego rozwoju. Miało to wielkie znaczenie dla muzycznego wychowania Schuyta. Zapoznawszy się ze spuścizną kompozytorską wybitnych twórców niderlandzkiej polifonii czasów przedreformacyjnych, młodzieniec wyjechał do Włoch. Spędzone tam trzy lata zaważyły niewątpliwie na przyszłej twórczości kompozytora, zwłaszcza w dziedzinie madrygału. Po powrocie do ojczyzny w roku 1593 Cornelius został zatrudniony jako drugi organista kościoła św. Piotra w Lejdzie u boku swego ojca, zaś po jego śmierci (1601) objął ojcowską posadę. Oprócz służby organisty zajmował się także kompozycją, opiekował dzwonami miejskich kościołów, nauczał muzyki i dbał o muzyczną oprawę uroczystości miejskich. On właśnie prowadził muzyków podczas tryumfalnego powitania Księcia Mauritsa, który po zwycięstwie nad armią Hiszpanii, w roku 1594 przybywał do Lejdy w drodze z Groningen do Hagi.


Pawany i galiardy Schuyta nadają się do tańca, choć ich masywność wskazywałaby raczej na ich użycie podczas specjalne okazałych uroczystości. Popularna w całej Europie praktyka taneczna nakazywała, aby po powolnej pawanie następowała skoczna galiarda. (W dawnej Polsce nazywano często te dwa tańce chodzony i goniony). Tak właśnie – w parach – zaprezentowano na płycie pawany i galiardy Corneliusa Schuyta, które przedziela canzona La Barca, będąca przykładem już typowo barokowej formy muzyki instrumentalnej.


Skład:
.......
more