To album łączący muzyczne światy, z jednej strony naznaczony tonalnością Molto Adagio z I Kwartetu smyczkowego Samuela Barbera, z drugiej – kreślony nieskończoną zmiennością tonalną pierwszych dwóch kwartetów György Ligetiego. W połowie XX wieku Barber i Ligeti postrzegani byli jako reprezentanci formacji kompozytorskich całkowicie sobie przeciwstawnych. „Ligeti odrzucał wszystko, co stanowiło fundamenty twórczości Barbera”, zauważa Paul Griffiths w tekście opublikowanym w książce płytowej. Z dzisiejszej perspektywy obaj twórcy reprezentują przeszłość, a ich wzajemne relacje można dziś analizować m.in. w tym i jemu podobnych zestawieniach. „Mimo że fizycznie utrwaleni przez nagranie, ich muzyka jest aktualizowana wciąż na nowo przez wykonawców poszukujących wspólnych motywów dobitnie pokazujących pokrewieństwo ekspresji tak u Ligetiego, jak i Barbera. Lamentacyjność, jak się okazuje, wspólna jest obu twórcom”. Pierwsze nagranie z zawartych na płycie zrealizowano w 2007 r. w pierwszą rocznicę śmierci Ligetiego. Czołowy węgierski kwartet złożył tym samym hołd wielkiemu węgierskiemu twórcy. W 2011 r. zarejestrowano drugi kwartet Ligetiego. W tym zestawieniu widzimy również zmiany, jakie zaszły w toku lat w składzie i brzmieniu zespołu Andrasa Kellera. W II kwartecie Ligetiego słyszymy Zsófię Környei, jedną z najlepszych skrzypaczek swojej generacji, która zastąpiła w Keller Quartet Janos Pilz.