Muzyka Mieczysława Weinberga wreszcie doczekała się uznania na jakie od dawna zasługiwała. Życie Weinberga zamknęło się w XX wieku: urodzony w 1919 w Warszawie kompozytor zmarł w 1996 w Moskwie prawie w kompletnym zapomnieniu. W swojej drodze życiowej był wspierany między innymi przez Dymitra Szostakowicza, który uważał go za jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Podwójny album zespołu Cremerata Baltica, zrealizowany w Neuhardenberg i w Lockenhaus w dużej mierze potwierdza tę opinię. Album jest reprzentatywnym przekrojem twórczości Weinberga poczynając od niezwykłej III Sonaty skrzypcowej wspaniale wykonanej przez Gidona Kremera, poprzez utwory kameralne (Sonatina op. 46 i Trio op. 48) po uderzjąco kontrastowe utwory na orkiestrę smyczkową: wdzięczne Concertino op. 42 odwołujace sie do późnoromantycznego języka muzycznego i progresywną X Symfonię operującą skalami dwunastodźwiękowymi i nieoczekiwanymi połączeniami harmonicznymi.